Cahit Zarifoğlu Şiirleri

Zulumdur dinlenen başlarsa eğilmiş Gömleğin üzerine kadar çıkmış kalbteki kara leke Dikilsen dağların ötesini tutar elin Bir iki tank çer çöp olmuş gözüne perde Petrol ya da banker sellerinde boğuluyorsun…

Sopalar taşlar avtüfekleri Ve içi içine sıkışmış bir toplu tabanca Belinden orta etinden Cılız çelimsiz bir elden…

Sıcak ilişkiler adına davet alıyorum Biraz kan ve ilik hızlandırıcı olarak Kardeşim dedim Acılarıma da kardeş olur musun…

1 Çabuk akan tez giden ilk geyik avında ölenler çarpıntı başlarıdır insanlığın…

Aşk gelmiyordu ve kızgın kokuları çoşkunluk bağırması gençliğin Söyleyelim bir kere daha halk suçsuz Öfkenin sessizliğe yürümesi kendiliğinden Mansurun halkı öfkeye kendini çarka tutması…

Bütün azalarını harbe çağır Sofran açılsın elin şehit ballarından alsın Saraylar damlar yeniden kurulsun Ağaçlar içinden akan nehre…

Ellerimin önündeki dallar da Sarıldı yaprağa Göremiyorum karşı yamacı Erken mi yoldayım Ben mi geciktim…

sevgililer yüzüne karşılık geldim kaygı bağırdı gözevlerimde günlerin yamanan yıldızlar ve üzülen gökkuşaklarıyla…

çayırkuşu engelsiz yapraklara havası dondurulmuş ve suyundan alıkoyulmuş bir ay gecesi tanrısıyla elişi kağıtlarından ev demetlerini ve deniz başlarında…

I Önce kim - "önce sen" Dirilen bir işci olmalıyım. Öyle olmalıyım ta eskiden…

Hayvana bak İnsan ait bir grafiği gagalıyor Hayvan hayvan olmaya ama İnsana ait bir lakırdıyla Dolanıyor…

Dinç bakan bir çocuk Ana baba acınma yatak yorgan toprak Ve ezgilerden elini çekmiş Şimdi gördüğün resim net İşte siyah karanlık cife…

Anılar defterinde gül yaprağı Gibi unutuldum kurudum Başıma düşmüş sevda ağı Bir başıma tenhalarda kahroldum Sen kimbilir, rüzgârlı eteklerinle…

Bazen anlıyorum, bazen anlamıyorum. annemi, babamı nenemi…

Başlarlar uykuda uyanmaya karşı dağlara bakmaya Şehir canlarına okumuş alınlarına bir kara vurmuş Daha çocukturlar ve anlarlar havanın yumuşamadığını Babaların bayramlarda evin arka odalarına kapanıp…

Bulutların yeryüzüne doğru saçaklandığı vakitler Sürüleri doyurmuş Köylere emin bir gece yaymış Serin ve ılık evlerin seccadelerinde Yatsılarla nehrolmuş…

Aşk bu Kanatları yıldırımlanmış katı boğalar Ateşin saydam gövdesini kırarak Yatarak hayat dolu sarnıçların karnına Sıkı sıkıya kapalı sivri ve kıvrak gaga…

Çiledinmi Dünya tutar inilemen Ne saltanatı dünya pahada Ne saltanatı dünya pahada Ne kalbi altın mezarı şöhret…

Ağlıyorsun ha insan oğlu Daha ısınmadı silah Namluları sabahlıyor bir gece istekden bir şey avlıyorsun…

Öyle sofralar gördüm ki İnsan kasları vardı tabaklarda O eğik gövdeler önünde yalnızlık Her şeyi birbirinden uzağa çarpıyordu…

I Bir ateşli hastalık Orak ucu gibi geçmiş karnına…

Erkenden aşındırır aşkını Odaların köşelerine zamansız oturur Duyarsa bir çocuğun Oyundan çağrıldığını…

Ve gözüm eşyamda değil Yoruldum maddemden Ta ki dünya bitti Köşk kurdum sakin oldum…

Yaklaşan seherle sözlüsün. Bir zamanlar Dağ Taş ve toz toprak karlı yollar Ve buzullar arasında çağlayan sularda Aracıydın ekmeğine sevgili eşlerinin ve çocuklarının…

Daha dün sesler Hatta insan sesleri Karın altındaki Toprağın içindeki köklerde…

Gece yanımızda bağrımızda Bir tomurcuk ıslığı hayat şakrak. Söyle Bu geç vakit kim tırmalayan kapısını Gece yanımızda bağrımızda…

Asrımızın zarif düşünceli gençlerinden biri Kederli elini Temiz alnına koyarken fikretmek için Çocukların susması Kuşların ve kedilerin uzaklaşması…

Dağlara vardık Herbirimizin elinde gözleri ışık saçan birer deve Düşündük ayaklara düşmüş kıymetlerini iade ettik Sandık Dervişlerin…

Sis boruları ötmeğe başladı yavrular Şimdi oradalar - Aşk delice kımıldamalı yatağından Sen bir yıldız kaymasıyla yatağından Üstüne alevleri alarak Kemikli bir aşk gencinin kollarından tutarak…

Berat’e Bana soruyorsun şu resimdekiler kim, diye.…