Cahit Zarifoğlu Şiirleri

Bir adam bir kadın var içimde iyice anladım Bana bunu sessizce anlatıyorlardı Bir yerde onların yönlerinden alımlı bir zarf katlanmıştı uzaktaki bulvarların geceye vurdukları…

Hırsından ağlıyor sahilde kayalar Bu ceset dünden beri Sallanıp duruyor sularda Sahilde kayalar…

hıncahınç bir stadda duvarlar merdiverler kapı oyukları demir rampalar ve beton çölü toprak.…

Taşlanan kadınlar yankır girdap duvarda ve sırları çözük aynalar bir aynanın civarda hayvan otlağındaki benzeri yüzler kuyuya inen gözü terkeder sıcaktır orfe yaklaşır…

Seçkin bir kimse değilim İsmimin baş harfleri acz tutuyor Bağışlamanı dilerim Sana zorsa bırak yanayım…

Başımın hemen üstü tufan Maddede bir başka madde Kara haberler var size Nehirler lanet akıtıyor denizlere…

Bin desi derinlikte delik bir kalp Uzanır ağız Siyasal bir avuç hava ister Benimle fazla yakınlık kurdun…

5 Aşk çocuklar parlayınca görülen ışıklardır Işık yüreğe varınca yorulur çeşmeler Aşığın avuç açıp doldurduğu sularla…

1. Rahmete açılan bir gökyüzüydü Üstümüze yıldızlar serpen Şefkatli bir anne gibiydi…

karanlık basmadan ovalarıma kainatın duru illetsiz aydınlıkları katılaşırken çocuk ruhlarında karanlık basmadan kararmadan taşıtlar…

a. Temizlikle parıldayan burnu ve alnı geniş.Hazır.Karşı Koyan ve Razı eli boş verişli alabildiğine derin…

I biraz yukardan taş et ot mu yoksa…

Nehirler Uzun uzun ağlayan söğütler Birine bir kadın tutunmuş Biri bir kaval üfürüyor Sürü nerdeyse görünür…

Evlerle aramız açılıyor çünkü şavaşlardan biridir evlerimizden kaçanlar 1…

Bakımlı parkların görgülü ağaçları eli yüzü düzgün kibar dalları Sarı yaprakları günışığını sarınmış bırakmamış Banklardan her birinde gündüzden kalma bir koku Bir kedi miyavlar yalnızlık hakkında…

İlle gerek mi özlediğimi söylemek ya da sevdiğimi seni Hem gelecek günlere bıraktım seninle olmayı seninle ölmeyi bir güzel seninle

İnsanın delikanlılığı üzerine konuşalım Parmağıyla bir zincir sallayarak geçiyor önümüzden Bu bir müzik De ki balyozlanan kaburgalar…

Gül kokuları çocukların kaburga kırıklarından geliyor Acıyı ve insanlığı çocuklar Böyle dayanılmaz kıldılar ve yeni suları Onların bilgileri getirdi Elleri önlerinde bağlı-duruşları…

Tabiata çıkıyorum Göğsüm bir müzikle Vuruyor ritmini Dinliyorum hüznünü sendeki güzelliğin…

ve elbet gözlerim sularımdan çekilince ürkek bir ceylanla anlaşırım yüzünün çok yakını olan bir limana dilinin ve ağzının verdiği baş dönmesine…

Toprağın yutkunmasıdır Benden yere Özümün yeryüzüne Kaçmasıdır sevmem…

Neden diye sormayın hemen. Onu ben kendi kendime de açıklayabilmiş değilim henüz. Kişinin ihtiyaç duyunca aramasının binlerce çeşidi olmalı. Aradığımızın ne olduğunu biliyorsak, arayacağımız yer bellidir. Bakınırız ve onun işaretlerini tanımakta güçlük çekmeyiz.…

nefesini yüzümde tutuyorum gülüşünü aklımda morarmış yüzlerini ısıttım kaç gece_ ısıtıyorum içimdesin-büyütüyorum seni…

I. Bu insanlar dev midir Yatak görmemiş gövde midir Bir yara açar boyunlarında…

Orda şehitler Afgan Derler ki gel iman armağanıyla boyan Kan sancağı Cennet sedirlerinin basamağı…

İlk teksif harbin kazdığı çukurlara Adım başında ğöğsü parçalanmış gözleri hâlâ canlı bir ceset Enerji geliyor elektrik kaynıyor sulardan Toprak insan Karmaşık soru bir çabuk cevap…

Yaşamak bir sokak lambası gibi Bir gece evden atılmış bir çocuk sanki Tek bir damla tek bir ses gibi Aklıma düşüyor…

Şarkı ve oyma dudak Sağlam gözleri Ve yandan bakılınca Uzun yüzünde kabartma bir deniz…

O güzeli bana verseler Tombul kuzuların aşkına Yaylalara atlas kilim serseler Tombul kuzuların aşkına…

İşte size söylüyorum Toprağın yorulacağını Fıratın ordusuyla kah cenge vardığını (kâh uykuya varmıştır) Zeynebin fakir göğsü cılız bacağı…