Cahit Zarifoğlu Şiirleri

a Dehşetli üşüyor ansızın gözbebeklerinden alaturka kurtulmuş yoksa saçları bütün saçları dünyaya akıyor aksarayda ve üç kulaç derinde…

Beni bu sabah iri anla Taşıp Deli deli dağlardan inerek Şehirlerin düzüne otumuş bir sel gibi…

Ayak bileklerimden bir de tutup sözüm ona Ellerimle de duyarak basıyorum toprağa Deli deprenişlerin köpüğüyüm yoksa Ne hah yerleşip oturdum Ne bir ayak yeri eşeledim…

Bal akıyor kayalar Sarp yalçın bir bal Yakınında ne ayı pençesi ne insan eli Komşu bir şelale…

Bir kaç balıkçı belirdi Başları kollarının üzerine eğilmiş Dinler gibi oltalarıyla balık dilini Martı kendiyle halkalanır:…

Bir sabah Uyandık ki Her taraf kar kar Uyuyorduk hepimiz Ah…

Doğuyor çocuklar Türkiyede Cezairde Kenyada Eskimolar ülkesinde…

Kim bilebilir Evler nerelerden geçer hangi düzlükler Ay dogarken kararır Gezdin çarşı pazar…

Artist milletizdir. Bizde defaten ölünür ve kalkılır ki sofralardan hamdüsenalarla palalarla el yıkanmadan…

I Kuru dalı ağacın Artık çok yaşlı, beli solgun Ve yok tomurcuklanmak umudu…

Batıyla doğu arasında Bir ekmek hattında Elinde bir çift yün çorap Gördüm onu bir avrupalı gibi geçiyordum oralardan…

Yumuşak canına ve ince çizgisine Huzur akıtan düş sesi Ve halkalanmış yüreğinin bir yerine Lekesiz güneş çizgisi…

- ah şu yalnızlık kemik gibi ne yanına dönsen batar ...…

bu bir geç kalıştır. akşam duruşlarında alna vuran ürpertinin direklere benzeyen düzenli gizlenik adamında bir kadın…

Çocuklarımızla Atlara biniyorduk Dönüp bakarken geçmişe - kumandalı Atlara biniyorduk…

bir çiçek bahçesinde geceye durgun kalışın yağmur sıcağı gibi öptüm sonsuz gidişinden. saçlarının seyriyle seni yolları aşklara davul çalıp çağrılmış yalnızlarla dolduran akrepleridir duygunun. karanlık ordulara güneşsiz sokulan…

Parçlanmaktan arınmış evcil olan Yabana koşar bir aman Kaçıp kuytulardan Derisini sıvazlıyan yangınla yalaz Ve döşüne varan bileklerini…

Yanakları saçları gözleri yanmış Zehirli gaz bombaları Yılan gibi sokmuş yalamış gövdelerini Ağızları, küçücük dilleri yanmış Bütün Beyrut sapsarı kalmış…

gülünç şapkalarını sahipsiz şapkalarıyla bazen mavi yanaklı bir yıldızın, kızdan heykellerini utanç ve yenilgen bir gardrop odasında…

Doğa seyiriyor gördüm döşüm Okşanıyor gibi duyarak Bir yılan ve arkasında halkı Doğruldu kayadan gerilenerek Bir bütünlükle kayayı toprağı…

Ki ne ne zaman bulandı sularda:çoğalan Yıkan yüzler azgın yüzler Seni ehli kaplan bir adın kırbaç bir adın kaplan Nam vermek için doğruldun Alnından öpsünler için bir vuruşta yıkıldın…

I Boynuma bir ip at Kölen diye yollarda gezdir beni…

Evet hatırladım Küçük basit şeyler Yetiyor kederlenmeye Ya mutluluğa

Bir sesti öyle Kıskıvrak bir zaman urgan gibi boynuna dolalı Belleten Heheyleyen…

Manzaraya bakın Üç sincap ağzılarında birer ceviz Kıpırtılı bir şaşkınlıkla titretiyorlar tabiatı Yanımda…

Niye yazıyorum ki bunları. İçimiz bir dolap değil ki açıp bakalım. Açıp gösterelim. Yine de anlatıyoruz ama. Bizi farkedince eşyaların arasına gizlenmeye çalışan bir böceğe benziyor anlattıklarım.…

Hızla yol alan dünyanın sıcağıdır başımda Geriye kalan hayattır yoran Aklınla yapayalnız başbaşa Nice alevli geceler geçtin…

Birara neydi o bulutlar Somurtkan dudakları yere sarkan Arkasında deniz alev alan adam Çehrem sarsılıyor bakmaktan…

Koşu koşuver nargözlüm Yuvarlak biçimli ayakların Küheylan kolanı gibi kuşağın Gürbüz kalçalarının üzerinde…

O sabah ezan sesi gelmedi camimizden Korktum bütün inslar,bütün insanlık adına