Edip Cansever Şiirleri

Niye lmalı öyleyse Aşk mutlu bir sürgünlükse. Üvey annemdi benim, ben sarışındım On altı yaşındaydım, sarışındım…

Saat onda kalkacak vapur biliyorum biliyorum işte bavulum, yüreğim işte şurada biletimi istiyorlar, uzatıyorum güverteye çıkıyorum, hiç yoktan bir deniz daha…

Varsın her şey sonraya kalsın Sonraya, en sonraya Sözgelimi iki bin altı yüz kırk bir mil. Bir papatya ne kadar uzağı görebilirse O kadar yakın kalplerimiz birbirine…

Sözlerim kendim üstüne Gölgem beni istedi O ki istedi Suyum beni istedi O ki istedi…

Cebinde parası yok ama yoksul değil İleri görüşleri var okumuşluğu yok Canı hürriyet çekmiş saray köftesi yiyor Koca bir konağın iç odasında Bin dokuz yüz beşte İstanbul’u düşünüyor…

Seni gunlere boldum, seni aylara Daha yillara, yuzyillara bolecegim Ve her zaman soyleyecegim ki beni anla Boyle eskitilmis de olsa bu kalbi Minesi çatlamış bir diş gibi durduracağım karşısında.…

Gözlerimden uçtum -bırakıp eski gövdemi- Aynanın önünde durdum -Kenarları saydam yapraklı aynanın- Omuzları açık giysimi giydim -siyah- Topaz kolyemi taktım…

Bir ruh mu bu kadın —Cemile— Nereye değdirsem ellerimi Masaya, perdeye, konsola Onunkine değmiş oluyor biraz İnatla çekiyorum. Ellerimi çoğu kez…

'Evler'den birindeyim, dışarda kar yağıyor Üstüme kar yağıyor. Kalbimin Atışlarında eriyor kar Üşümüyorum, üşümek elimde değil Hiçbir şey elimde değil…

'Ve ölüm bahçesini buldu' Oteller imzamdır benim —Ah güzel yaşam! sevgilim ölüm! — Şimdi bir otelin apacı sevinciyim.…

İşte Gördün Demek ki böyle Pencere pervazını —kirli çok— Boyası dökülmüş yer yer…

— Kapının arkasında ne var — Hiç! , hiçliğin adı — Kapının arkasında ne var — Kapının arkasında mı? tanrı — Kapının arkasında ne var, kapının…

I Üç çiçekten birini sevdiriyorum yakama: Zakkum Üç sokaktan birini seçiyorum kendime: Şunu Üç alandan hangisini mi: İşte…

Sen, o benim, daha ne duruyorsun aşk kelimesi Burasi ben, gene bir sevdaya cagrildi o yer Inanma ellerimi deniz, agzimi bulut ettigime Agzim da, ellerim de dunyaya gore Gunum aydinlikla biter.…

Sevda bir ateş buldu sende, eğilip öptü seni Artık kimse denizi bilmiyor. Dirseklerini masaya koyusundan belli Gelip gecen bir günü bitirmek istemediğini…

Seni seviyorsam bunula her yerin Öyle iç çekişlerin gibi bir değil iki Nasıl yaşamaya başlar daha çok Buluşan iki mısra gibi.Bir şiirin Kokusuz, tatsız çocuk adları gibi…

Usul usul konuşuyorlar aralarında Denize bakıyorlar bazen - çatalını gezdiriyor biri tabağında - Gölgesi bir kuş ölüsü Karşıda yeni budanmış ağacın - Olsa, başlangıçlar sona kalsa -…

On kalır benden geriye dokuzdan önceki on Dokuz değil on kalır On çiçek, on güneş, on haziran On eylül, on haziran On adam kalır benden, onu da…

Bir gün, bir uzun gün hep denize baktık Miller ve ağırlıklar bitti Gelip geçmeler bitti, gemilerin Beyaz ve kocaman gövdeleri Gözün kahverengi suyuna geldik.…

Ev karanlık kap kaçak iğne üstünde Karisi çocukları var mi yok mu belli değil Masa iskemle ocak Arama öyle şeyleri Bir sofra bir yaygı…

Bir adam kendi tiyatrosunda, tamam Bir köpek sokak değiştirdi, korkak İçi sut dolu bir lokanta, ve kapandı Ben ağzıma geleni söyledim, öyle Gene bir ağaç ottu, bu kaçıncı.…

Mavi rüyalarla dolu göğün kovası İçinden kana kana içtiğim Bulut kokulu gelin bohçası Kısa sanma hayatı koş…

İndirdik mi suya denizi --İndirmedik suya denizi --İndirdikti suya denizi Buruk ve unutulmuş yapıyor beni…

Gövdesi ince uzun, eliyse peynir ekmekli Beni mi süzüyor ne, cay mi içiyor ne, anlamadım Bir asker, öyle bir asker ki, doğduğu günden beri izinli Dünyaya izinli, kadına izinli, sevmeye izinli Bilmem ki nasıl olmuş her yerden çıkıvermişler…

Mısra işlevini yitirdi; şiiri şiir yapan bir birim olarak yürürlükten kalktı. Eski rahatlığını, o sessiz, kıpırtısız düzenindeki rahatlığını boşuna arıyor şimdi. Öfkelerin, bunlukların, başkaldırmaların dışında kendini yineliyor daha çok. Ne denli güçlü olursa görünürse görünsün,…

bu kimin duruşu, bu sizin en gülmediğiniz saatlerde her cümlede iki tek göz, bu kimin ya da kim korkuttu bu kadar sizi bu nasıl sevişmek, üstelik bu kadar hızlı ya da tam tersine…

KORO Çünkü bir bir yıkılmakta açsanız radyoları Sokaklar, köpekler, tanrının bütün eşyaları.…

KORO Ve umutlar sonsuzdur. Çünkü en büyük yaslar En büyük ölümlerden sonra tutulur.…

EPİSODE Çünkü bu kahverengi akşam saatlerinde Her şeyi en soğuk ölçülere vuruyoruz Bir uzak han kavramına. Hanların…

EPİSODE Ya alkol olmasaydı. Bir uzun bardaklarımız vardı. Herkes birbirinden artardı Bulanık, bungun artardı…