Edip Cansever Şiirleri

– Bana hiç görmediğin bir çiçek adı söyle – Bir değil, birkaç değil, binlerce Bir yaşam boyu besledim onu Büyütüp can verdim gözlerimde…

Bir Suleyman gordum hicbir yani kimildamiyor Oturmus bir iskemleye Pek de oturmuslugu yok iskemle ayaksiz O nasil sey, bu adam soyut mu ne Baksan bir ilgisi var elleriyle…

Dönelim Döndürsün bizi Kalbin akıp giden bulutlara benzeyen sesi Yağmursuz bir yağmura açılmış kapılardan Ve akılda kalan bir yokuştan…

Binlerce geyik ya da binlerce kuşun beraberliği Aşk, o benim en güzel hayvanımdır En yeşil ormanların en yeşil mantığında Duyulmaz, öpülmez balığında deniz altlarının Ya da bir akşamüstü lokantası gibi…

Adini funda oteli koy Aklindan gelip gecen bir yazin Ve aksam guneslerinde orda burda Bir deniz kiyisinda, eski bir yikintida Ince ince gezinen turuncu adamlarin.…

Rengini dünyaya ilk defa sunan Adsız bir çiçek gibi parlıyorsa gözlerim Sevgilim Bana 'sen bir şairsin' dediğin zaman.…

Gün bitti. Saat kaç. Bitecek mi bir gün savaşımız Hak edilmiş hüzünlerimiz olacak mı bizim de Dönüp dönüp arkamıza baktığımız Bir dünya kalıntısı üstünde Hak edilmiş hüzünlerimiz olacak mı bizim de.

-halikarnas balıkçısı’na- I Öyle bir alaşımdır ki seninle deniz…

Ben ben idim, onlar oydular Karanlık indi bize sığındı Yılları çok çağlar gibiyiz Günleri çok yıllar gibiyiz Uzun sessiz bir ağlamak gibiyiz…

Baksan Ben geldim sanki Yaz ustalarına kış resmi. Duysan…

Bir goz atiyorum denize Cin cin otuyor baliklar Bu bir giyilmis ayakkabidir diyorum Bu bir sulanmis peynirdir diyorum Bu bir haslanmis patates elinizdeki…

I. Elleri el gibi kocaman Beyazda bir nokta gibi kocaman Kocaman boşluğun küçülttüğü her şey gibi…

Hafifce isirilmis bir elmanin dilindeyim Elmanin kokusundayim Anisindayim -kimbilir kimin- Anilarda gorunur, duslerde gorunmez insan…

-I- O sabah, orada, bir başıma Var mıydım, yok muydum, anlamıyordum ki Kalakalmış gibiydim aklımda.…

Aski duydum mu bir basima kaliyorum Kasiklarimi ovuyorum bir guzel En kucukleri var ya ayak parmaklarimin Ilk pesin onlari goruyorum.…

Denizin en az yeri bir köpüğü başlatıyor Yürüyorum kumların çakılların yanı sıra Yüreğimde bir sancı keskin bir akasya kokusundan Avuçlarımda bir yanma Büyüyen bir ürpertiyim sanki, kayıp gidiyorum üstünde sabahın…

Benim yüzüm budur sanıyorum Çirkin mi diyorum, değil korkulu Tarife göre bir atımlık tedirgin Gününe göre azıcık anlaşılmaz Geceye sorarsanız bir yere yolcu.…

Bakmalar goruyorum butun gun turlu bakmalar Pencere bakmasi, sabahlar bakmasi, yesil otlar bakmasi Hepsi de beni buluyorlar, hepsi de bir yagmur uysalliginda Gordum suyunki yumusak, gordum agacinki katı Gordum ama sey, gordum ama nasil, gordum ama bu kadar goz…

Çocuklar ekmek yiyorlar gibidir sesin Ön dişleriyle belli belirsiz Bir martı kalıyor gibidir hiç olmayandan Çünkü biz ikimiz de çirkin değiliz Evet mi hayır mı pek anlamadan.…

Doğanın bana verdiği bu ödülden Çıldırıp yitmemek için İki insan gibi kaldım Birbiriyle konuşan iki insan.

Bahceme gelip bahcemi buyutuyor Uzaniyor golgesine agaclarimin Goruyorum onu geceyle gunduzun otesinde Kuskum yok Pan degil bu.…

Golge dolasir geceyle esmerligin arasinda -Bir an- bakislarin mavi denizle gok arasinda Bir uyumsundur sen -yazlar gezinir kis gunlerinin icinde- Sabahlari bir seyler noksandir, aksamlari Noksanlardan olusan bir uzuncluk sende.…

Soyle boyle bir gunun kurcalanmasindan Bir tirnak izidir nehir -yuzumde akan- Bulutlar bulutlar bulutlar -dudak izleri, beyaz- Otede bir kopru (ustunden gececegim birazdan.…

O bir ilk yaz sikayetcisidir Kat kat altindadir bir leylak esintisinin Gunessiz kussuz bir kayin ormanini buluncaya kadar. Yitirmis gorunusunu bu yuzden…

Atlar atlar atlar Gectiler penceremin onunden Bugulu cam, bugulu cam, bugulu cam Gectin penceremin onunden.…

Ben bu kadar degilim Kislada olu bir zaman Bir guzel at durdukca gider Gittikce doner bir bir guzel at durdukca Askerim, benim agzim kuslardan.…

I Gördün mü hiç suyun yanmasını tuzda Gördüm ben bu yaşam boyu iniltiyi Büyük bahçelerin küçük içinde…

Benim yuzumde her seyler var Uc dilim ekmek bunlardan biri Annem bir tasa oturmus bunlardan biri Sur dislarinda hafif bir eskici olur Olur ya bir kendil olur biraz da elleri…

Ve hemen gidemedim Ve artık gidemedim Ve sonra hiç gidemedim Kurtuluş'ta, son durakta bir tramvay ölüsü Sanki ben…

Bilmez miyim hiç bütün bu sözler ne der ona Bu sözler ve bu sözlerin içinde çırpınan uzaklıklar Dolaşıyorum bir başıma, ortalıkta kimsecikler yok Kıyılar da bomboş, kır yolları da Soluğumu duyuyorum ara sıra, bir onu duyuyorum…