Toprak

Evlerle aramız açılıyor

çünkü şavaşlardan biridir evlerimizden kaçanlar

1

Evler boyun boyuna gelmenin habercileri

çocukları çok yaşatan serçe ağartan damlar

göğün yanaklarından sarkan gündüzleri

indirirler saçaklarından akıtarak bahçelere

Bahçeler ki evlerinde olanların

topraktan gelen ağaçlara

tutundukları ve gizli çekmeceler açtıkları

ve içine geleceğinden emin anılar

nur topu ceviz yaprakları

İlk sevgili yaprakları

ilk şiir sıcaklarını koydukları

Bir hacim altın şeklinde

Her an açılan Kitabın üstünde

Işık ve ışıklardan camını giyinmiş

Balrengi bir lamba

Beni doğuran peygambere yaslanmış

Geçmiş canları sergilemiş göğsüne

Hepsine hatimden bir mucize ayırmış

Armağan salmış iç süslerine

babam canımı çökertiyor

hep aynı tarlanın önünde

aynı topraktan kalkıp

türbesini yontuyor içime

2

Oysa sessizce girerdim çiçeklerin içine

küçük kız gitti sancılandınız mı

evler ve dereler daha derine

Güneşe kan durup dururken sıçradı

korsan deri değiştirdi

ben can değiştim toprağa basarken

ellerim yırtık saçlarımda

tatlı suları geçerken

denizde sallanırdı başları

korsan bir ev tutkununun içinde

evi zorlanan midyenin içinde

topraktan da ötede denizin kadersiz gecesinde

keçelenen

ve raslantı basan çatısız yüzleri

evlerde tartılmış ve ağır bulunmuş

fırlatılmış ve geceyle karşılanmış toprak

geçti biçiminden

sen nerde şehirleri gezdiren nehir

gece bir an bulup çınar ağacından

güneşe dökülen

evlerin dışında gezdiren beni

yer yere abandı sırtıma bir ev yaslandı

Ki sımsıkı el tutan kader tutan

ve sokaklar ki anneler şöleninde

bebelerce fıskiyeli etekler