Leylâ Vü Mecnûn 2501-2600

Mâtem-zedesen siyeh libâsun

Kimdür ol nişedür bu yasun

Derd ü elemün denizi daşdı

Seylâb-ı belâ başumdan aşdı

Tîr-i feleğe nişâne oldum

Tâhûne-i çerhe dâne oldum

Mâtem-kededür bu gece âlem

Men bahtı kara bir ehl-i mâtem

Ne sabr kalupdurur ne ârâm

Bilmem ki n’olur mana serencâm

Olmış bu gece tamâm-ı kevkeb

Âzârum için felekde akreb

Subh âyînesini reng dutmış

Feyz-i seheri felek unutmış

Ey subh senün ne oldı hâlün

Dem urmağa kalmamış mecâlün

Gönlün hoş ise tebessüm eyle

Mihrün var ise terahhum eyle

Feryâduma hem-dem et horûsı

Âvâzuma koş sadâ-yı kûsı

Mürg-i seheri getür zebâna

Göster dem-i subhdan nişâne

Çoh ağladı etdi nâle-i zâr

Derd-i dil-i zârın etdi tekrâr

Gördi mededine subh yetmez

Şeb derd-i diline çâre etmez

Yüz dutdı ana ki feyz-i âmı

Çekmiş bu medâra subh u şâmı

Râz-ı dil-i zârın etdi izhâr

K’ey vâkıf-ı hâl ü ârif-i zâr

Yohdur gam ü derdüme nihâyet

Gamdan kime eyleyem şikâyet

Gam bî-had ü men besî zaîfem

Men beyle gama haçan harîfem

Ya ver mana mihnetümce tâkat

Ya tâkatum olduğınca mihnet

Ger câme-i sabrum eylesem çâk

Hükmün yolu görinür hatar-nâk

V’er gönlüme versem istimâlet

Tâkatçe değül gam ü melâlet

Nâmûsdan eylesem cüdâlığ

Mecnûn ile kılsam âşinâlığ

Korhum bu ki ismet ola pâ-mâl

Fermâna muvâfık olmaya hâl

Kılsam bu havâda hıfz-ı nâmûs

Ma‘mûre-i vaslum ola mahrûs

Korhum bu ki dûd-ı âh-ı Mecnûn

Ahvâlümi eyleye diğer-gûn

Sâdıklarun âhı mu‘teberdür

Andan hazer etmemek hatardur

Ol eyle bu beyle n’eyleyem vây

Bilmen men-i âcize nedür rây

Yâ Rab mütehayyirem men-i zâr

Mihnetlere olmışem giriftâr

Ser-menzil-i emne râh bilmen

Senden özge penâh bilmen

Gör bâde-i gaflet ile medhûş

Kıl perde-i lutfunı hatâ-pûş

Derler ki sitem-resîde Mecnûn

Olmış men-i mübtelâya meftûn

Men bî-ser ü pâ ana ne lâyık

Kim hüsnüme kimse ola âşık

Bir zerre-i hâr ü hâk-sârem

Gerd-i reh ü hâk-i reh-güzârem

Rûhum ki bedendedür senündür

Her neş’e ki mendedür senündür

Gencîne-i hüsnüne emînem

Sensen sebebüm ki nâzenînem

Yâ Rab meded et ki bu emânet

Mahfûz ola tâ dem-i kıyâmet

Tâ kurbe teveccüh etdüğüm çağ

Alnum açuğ ola vü yüzüm ağ

Münâcaat

Yâ Rab kemâl-i bâr-geh-i Kibriyâ hakı

Ya‘nî fürûğ-ı nûr-ı ruh-ı Mustafâ hakı

Kıl garka bahr-ı aşka vücûdum sefînesin

Fermân-ı Hızra Mûsî eden iktidâ hakı

Subh-i visâle eyle bedel şâm-ı hecrümi

Subhun demindeki nefes-i dil-küşâ hakı

Derd ü belâmı râh-ı mahabbetde kılma kem

Râh-ı mahabbetündeki derd ü belâ hakı

Ehl-i dalâletem mana göster hidâyetün

İhdâ-yı râh-ı râst kılan reh-nümâ hakı

Endûh ü derde gönlümi sâhib- tahammül et

Derde tahammül eyleyen ehl-i rızâ hakı

İhlâsum et duâya Fuzûlî kimi dürüst

Dergâhda icâbete lâyık duâ hakı

Tamâmî-i sühan

Acz ile duâ kılurdı ol mâh

İzhâr-ı niyâz edüp ki nâgâh

Çekdi ceresü’r-rahîl âvâz

Resm-i hudi etdi sârban sâz

Göç oldı açıldı bâr-gehler

Buhtîlere mehd çekdi mehler

Bir mahmile bindi Leylî-i zâr

Kûh-ı gamın etdi nâkayâ bâr

Efgânı edüp ceres ünin pest

Aşkı meyi etdi nâkanı mest

Bu Leylînün nâkaya arz-ı râzıdur ve Zebân-ı hâl ile izhâr-ı niyâzıdur

Çün nâkada gördi neş’e-i hâl

Kıldı ana hem beyân-ı ahvâl

K’ey gâliye-mûy ü anberîn-bûy

Gül-çehre vü hâr-hâr ü hoş-hûy

Ey başı açuğ ayağı yalın

Bulmış niçe kez Harem visâlin

Sevdâ-zede nişedür dimâğun

Göğsünde nedür bu eski dâğun

Kimden sana yetdi zulm ü bî-dâd

Her lahza nedür figân ü feryâd

Uşşâk tarîkıdur tarîkun

Ger âşık isen menem refîkun

Nâlân gam-ı aşk-ı yârdansen

Sen dahi bizüm katârdansen

Men kimi yoh elde ihtiyârun

Bir özge elindedür mehârun

Çün düşdi senünle ittifâkum

Rahm eyle mana gör iştiyâkum

Lutf eyle binâ-yı kâr-ı hayr et

Mecnûnum olan diyâra seyr et

Bu şîfteni yetür ol aya

Bu derdi yetişdür ol devâya

Nâgâh ederken oldı bî-hûş

Mutlak özin eyledi ferâmûş

Bî-hûşlığında düşdi ol nûr

Hem-râhı olan gürûhdan dûr

Ol nev’ idi zulmet-i şeb-i târ

Kim olmadı sârbân haberdâr

Çün geldi özine ol perî-veş

Oldı bu kaziyyeden müşevveş

Göz açdı özini gördi itmiş

Hem-râhı bırahmış anı getmiş

Derd üzre muzâaf oldı derdi

Depretdi heyûn-ı reh-neverdi

Çoh cehd ile eyledi tek u pû

Çoh yol arayup yöğürdi her sû

Ne râh ne râh-ber bulındı

Ne kâfileden eser bulındı

Tenhâ yürür oldı ol semen-ber

Zulmetde misâl-i mâh-ı enver

Çün seyr-i felekde leylî-i mâh

Şeb kâfilesin itürdi nâgâh

Leylî sıfatında gün çıhup ferd

Cemmâzeye çekdi mahmil- i zerd

Düşdi güzer ol semen-izâra

Mecnûn-ı hazîn olan diyâra

Her yan nigerân gezerdi ol mâh

Bir şahs-ı hazîn görindi nâgâh

Sormağa alâme-i menâzil

Ol şahs-ı hazîne oldı mâil

Lutf ile tekellüm etdi âğâz

Kimsen deyüben yetürdi âvâz

Baş kaldırup ol esîr-i mahzûn

Dönderdi cevab ana ki Mecnûn

Leylî dedi ey özine mağrûr

Hâşâ deye ejdehâ sözin mûr

Hâşâ deye zâğ bülbülem men

Yâ lâf ura hâr kim gülem men

Mecnûn dedi ey dür-i yegâne

Mecnûna bilür misen nişâne

Ol şîftenün nedür nişânı

Gördükde neden bilürsen anı

Leylî dedi ol perî-likâdur

Ruhsâr ile kaddi dil-rübâdur

Sen şîftesen esîr-i mâtem

Ruhsârı şikeste kâmeti ham

Sen hârsen ol azîz-i âlem

Sen bî-ser ü pâsen ol muazzam

Mecnûn dedi ehl-i aşk olur hâr

Hüsn ehlinedür safâ sezâ-vâr

Leylî dedi ey behâne-perdâz

Kayd-i dil-i zâruma füsûn-sâz

Peyker dutalum tökildi gamdan

Yâ kâmetün oldı ham sitemden

Mecnûnı deyerler ehl-i idrâk

Eş‘ârı latîf ü lehcesi pâk

Sende hanı ol edâ-yı dil-sûz

Eş‘âr ü hikâyet-i dil-efrûz

Mecnûn dedi ehl-i hâl olur lâl

Besdür nem-i eşk şâhid-i hâl

Tertîb-i ibâret ü fesâhat

Aşk ehlinedür delîl-i râhat

Râhatden olan menüm kimi dûr

Ger sâmit ola değül mi ma‘zûr

Leylî dedi çün sana şeküm var

Mecnûn isen eyle hâlün izhâr

Leylîni seversen eyle bünyâd

Bir şi‘r ü geçen zamânum et yâd

Mecnûn-ı hazîn eşitdi sevgend

Gördi anı şi‘re ârzû-mend

Tafsîl-i gamına verdi icmâl

Kıldı ana arz-ı sûret-i hâl

K’ey sebze-i derdüme veren âb

Ser-rişte-i râzdan açan tâb

Sorma nişe geçdi rûzgârun

Aşk içre ne oldı hâl-i zârun

Dildâr gamın mı söyleyem âh

Ya pend-i muhibb ü ta‘n-ı bed-hâh

Çekdüm niçe gün cefâ-yı mekteb

Her rûz meşakkat ile tâ şeb

Âhir ki çoh oldı ta‘n-ı ağyâr

Ayrıldı men-i şikesteden yâr

Fâş oldı çü âleme fesânem

Tedbîrüme düşdi atam anem