Leylâ Vü Mecnûn 2201-2300

Sen meyl-i ferâğ u râhat etdün

Bir künc dutup ferâğat etdün

Göster mana hem tarîk-i râhat

Kim sen nişe eyledün ferâğat

Kim eyledi hall müşkilâtun

Kim verdi bu gussadan necâtun

Şeb-tâ-seher ol esîr-i hicrân

Mâtem dutup etdi âh u efgân

Çün müşge tökildi gerd-i kâfûr

Zulmâta bırahdı pertevin nûr

İhyâ kıluben merâsim-i vecd

Dutdı reh-i gûr-hâne-i necd

Tamâmî-i sühan

Erbâb-ı kemâle ol ıyândur

Kim hüsn ile aşk tev’emândur

Aşk âyîne-i cihân-nümâdur

Keyfiyyet-i hüsn ana cilâdur

Hüsn olmasa aşk zâhir olmaz

Aşk olmasa hüsn bâhir olmaz

Hüsn olmasa aşkdan ne hâsıl

Ma‘şûk eder ehl-i aşkı kâmil

Aşk olmaz olursa hüsn olur hâr

Aşk iledür ehl-i hüsne bâzâr

Ne ansuz olur munun sürûrı

Ne munsuz olur anun zuhûrı

Mecnûn idi şem‘-i meclis-efrûz

Leylî ana âteş-i ciğer-sûz

Mecnûn idi câm-ı râhat-efzâ

Leylî ana bâde-i musaffâ

Leylîden idi kemâl-i Mecnûn

Hüsn ile olurdı aşkı efzûn

Mecnûndan idi cemâl-i Leylî

Aşk idi eden cemâle meyli

Bir gün Mecnûn-ı dil-şikeste

Sahrâda gezerdi zâr ü haste

Bir safhada gördi iki peyker

Leylî Mecnûn ile musavver

Mahv eyledi nakş-ı dil-sitânın

Koydı özinün hemîn nişânın

Sordılar ana hakîkat-i hâl

Kim nişe bir oldı iki timsâl

Dedi bize birdürür hakîkat

Birlikde yaraşmaz iki sûret

Olmak gerek ehl-i dâniş âgeh

Kim biz ikilikdenüz münezzeh

Sâil dedi bu değül midür âr

Kim yâr ola yoh sen olasen var

Sen nişe kalursen ol olur hâk

Bâri anı koy sana kalem çek

Dedi reh-i aşkda ne lâyık

Ma‘şûk ola nikâb-ı âşık

Uşşâk ten ü habîb cândur

Ten zâhir ü tende cân nihândur

Ma‘şûka ne bâk olursa mestûr

Âşık gerek el içinde meşhûr

Kim âleme âşık ahıdan yaş

Ma‘şûk kim olduğın kılur fâş

Bu Mecnûnun şemme-i keyfiyyet-i hâlidür ve Ba‘zı sıfât-ı kemâlidür

Mecnûn idi mülk-i derd şâhı

Hayl-i ded ü dâm anun sipâhi

Âhûnun alurdı müşgi bâcın

Rûbâh semûrınun harâcın

Bir server idi kerîm ü âdil

Cümle ded ü dâma adli şâmil

Hûn-i ciğerinden ol vefâ-dâr

Hûn-hârları kılurdı hûn–hâr

Hûn-âb-ı ciğer töküp demâdem

Kılmazdı sibâ‘ rızkını kem

Devrinde derendeler olup râm

Dutmışdı biri biriyle ârâm

Gûr olmış idi perenge hem-râz

Gürg olmış idi gevezne dem-sâz

Şîr olmış idi enîs-i nahçîr

Nahçîr emerdi şîrden şîr

Yanında dutardı mûr hâne

Göz yaşından yığardı dâne

Gâhî olup eşki seyli kâim

Seylâba gederdi min behâyim

Geh odını tende tâb ederdi

Min cân-veri kebâb ederdi

Bel olmış idi elinde dırnağ

Yerden savururdı başa toprağ

Mûyında gubâr olup ferâhem

Eşkiyle çeküp zaman zaman nem

Âhû-bere sebze-zârı oldı

Gül-zâr-ı cünûn bahârı oldı

Ger dutsa idi gevezn ile hû

Ahardı gözinden ol kadar su

K’ol sudan olurdı tâze vü ter

Hem berg verürdi şâhı hem ber

Her lahza alup eline bir mâr

Hursend oluben der idi ol zâr

K’ol sünbül-i müşg-bûnı dutdum

Ser-rişte-i ârzûnı dutdum

Kaplan kimi cân urdı min dâğ

Aslan sıfatı uzatdı dırnağ

Arslanlarun oldı pîşvâsı

Kaplanların oldu muktedâsı

Bu Mecnûnun sıdk ile münâcât etdüğidür ve Nâvek-i duâsı hedef-i icâbete yetdüğidür

Bir gece ki zulmet-i ziyâ-sûz

Zülf-i şebi etdi bürka‘-i rûz

Bir la‘li edüp sipihr nâ-yâb

Gösterdi yerine min dür-i nâb

Bir sancağı eyleyüp nigûn-sâr

Min mehçe-i râyet etdi izhâr

Katra katra hakîm-i eflâk

Haşhâşlarında dutdı tiryâk

Dâne dâne arûs-ı gerdûn

Kaftânına tikdi dürr-i meknûn

Girdâbâ düşüp sefîne-i Mâh

Kıldı özine mecerreden râh

Saçıldı Utâridün midâdı

Arturdı bu safhaya sevâdı

Zühre dağıdup siyâh gîsû

Gîsûsı içinde gizledi rû

Hurşîd nihân olup sitâre

Göz açdı târik-i intizâra

Deprendi ser-i sinân-ı Behrâm

Feth oldı ana vilâyet-i şâm

Bircîs girüp siyeh libâsa

Hurşîd gamında batdı yasa

Âyîne olup sipihr-i gerdân

Bahdı ana aks saldı Keyvân

Gerdûna sevâbit oldı mismâr

Tâ tökmeye dün bisâtı perkâr

Gökde Hamel oldı âşikâre

Âhû-bere çıhdı sebze-zâre

Gâv-ı felek oldı gâv-ı anber

Doldurdı cihâna anber-i ter

Cevzâ kemeri murassa‘ oldı

Gerdûn bedeni mülemma‘ oldı

Harçenk kılup seher yelin def‘

Hâsıyyeti verdi zulmete nef‘

Oldı Esed âftâbdan dûr

Pür-dûd misâl-i şem‘-i bî-nûr

Gîsûsına verdi Sünbüle tâb

Müşg üstine tökdi anber-i nâb

Mîzânı edüp felek terâzû

Sarrâf-ı zemîne çekdi lû’lû

Akreb bırahup kemend-i pür-ham

Dîv-i şebe kıldı kayd-i muhkem

Kavsini kurup sipihr-i lâib

Atıldı hadeng-i necm-i sâkib

Büzgâle-i âsman töküp mû

Gök safhasın eyledi siyeh-rû

Delvi delüp âfet-i zemâne

Min katra saçıldı âsmâna

Hût eyledi habs-i Yûnis-i rûz

Berk-ı şafak oldı âsmân-sûz

Arz eyledi Ahbiye hibâsın

Cebhe dahi cebhesin ziyâsın

Hek’a verdi cemâle zîver

Hem Hen’a mükellel etdi efser

Şarteyn ü Butin Simâk ü İklîl

Nûr etdiler âsmâna tahvîl

Tâ sâdır ü vâride Neâyim

Sarf eyleye Sarfe ile dâim

Tezyîn içün etdiler müheyyâ

La‘lin Deberân dürin Süreyyâ

Verdi reviş-i sipihr-i ahdar

Tertîb-i mukaddem ü muahhar

Mecnûn mütehayyir ü perîşân

Kalmışdı sipihr işinde hayrân

Gerdûna açardı dîde-i ter

Yer yüzine doldururdı ahter

Her ahtere arz-ı hâl ederdi

Min ârzû-yı muhâl ederdi

Evvel olup âsmâna mâil

Şerh etdi Utâride gam-ı dil

K’ey ehl-i hisâba kâr-fermây

Müstevfî-i akl ü müşrif-i rây

Ey nâsih-i nüsha-i meânî

Fihrist-i rümûz-ı âsmânî

Kassâm-ı mekâsıd ü metâlib

Ressâm-ı menâsıb u merâtib

Derd-i dilümün hisâbı çohdur

Sende özge debîr yohdur

Bir nâmeye derdümi rakam kıl

Sultânuma arz et kerem kıl

Şâyed eser ede feyz-i hâmen

Ta‘vîz-i cünûnum ola nâmen

Gördi ki Utârid anlamaz râz

Bir özge terennüm etdi âğâz

Dönderdi yüz andan ağlayup zâr

Merrîhe niyâzın etdi izhâr

K’ey vâlî-i mesned-i şecâat

Şemşîrüne âlem ehl-i tâat

Sen sâhib-i nuset ü zafersen

Erbâb-ı silâha tâc-ı sersen

Men âcizem ü kavîdür ağyâr

Men bî-kes ü hasmdur sitem-kâr

Âcizlere lutf edüp meded kıl

Bî-keslerden belânı red kıl

Çek tîğunı eyle def‘-i düşmen

Tâ dûsta hem-nişîn olam men

Çün gördi bülend yerdedür kâm

Ne Tîr yeter ana ne Behrâm

Tiğ ile kalemden oldı nevmîd

Dutdı reh-i bârgâh-ı tevhîd

Dergâha dutup ruh-i niyâzın

Ma‘bûdına arz kıldı râzın

K’ey tîğe muîn ü kilke rehber

Behrâm-gulâm ü Tîr-çâker