Leylâ Vü Mecnûn 2601-2700

Geh dağdağa-i tabîb gördüm

Geh sa‘y ile Ka‘beye yöğürdüm

Açılmadı hîç bâbdan bâb

Tedbîrüme âciz oldı ahbâb

Geh Nevfele eyledüm tazarru‘

Feyzinde bulınmadı temettu‘

Geh İbni Selâma yâr olup yâr

Verdi men-i mübtelâya âzâr

Geh Zeyd peyâmına inandum

Her va‘de ki verdi doğru sandum

Ümmîd ile ömrüm oldı zâyi‘

Hâlüm tebeh etdi zaf-ı tâli‘

El-kıssa vücûdum oldı berbâd

Bir lahza felekten olmadum şâd

Gönline kılup firâk te’sîr

Bir turfe gazel hem etdi takrîr

Bu gazel Mecnûn dilindendür

Âh kim bir dem felek re’yümce devrân etmedi

Vasl dermâniyle def’-i derd-i hicrân etmedi

Yârdan min derd-i dil çekdüm bu hem bir derd kim

Bildi min derd-i dilüm bir derde dermân etmedi

Vâdi-i gurbetde cân verdüm meni ol şâh-ı hüsn

Bir gece hân-ı visâli üzre mihmân etmedi

Dûstlar çâk-i girîbânum görüp ayb eylemen

Ol güli kim gördi kim çâk-i girîban etmedi

Fakr mülkin dut ger istersen kemâl-i saltanat

Kim bu mülkün fethini fağfûr ü hâkân etmedi

Tîğ-i bî-dâd ile her dem kanumı tökmek nedür

Ey felek her kim dem urdı aşkdan kan etmedi

Ahd ü peymân etdi yârum kim sana yârem velî

Yârlığ vakti sanursen ahd ü peymân etmedi

Akl meydânını zindân-ı belâ bilmez henüz

Kim ki bir müddet cünûn mülkini seyrân etmedi

Sırr-ı aşkın etmedi ancak Fuzûlî âşikâr

Bu mubârek işi her kim etdi pinhân etmedi

Bu Leylînün Mecnûndan haberdâr olduğıdur ve Metâ'-ı vaslına nakd-i cân ile hırîdâr olduğıdur

Çün bildi kim olduğını Leylî

Ruhsârına ahdı eşk seyli

Giryân dedi ey gözüm çerâğı

Vahşîlere el menümle yağı

Sen men dedüğüm habîb imişsen

Derd-i dilüme tabîb imişsen

Sensen dün ü gün dilümde zikrüm

Gönlümde olan hayâl ü fikrüm

Ger tanıyabilmedüm revâdur

Mestem men ü mest işi hatâdur

Kimse ki özinden ola gâfil

Bir özgeni bilmeğe ne kâbil

Ol dem ki dimağa yetdi bûyun

Göz gördi şu‘â’-ı mâh-ı rûyun

Cân bî-haber oldı akl şeydâ

Ten kıldı min ıztırâb peydâ

Deryâ-yı tehayyüre olup gark

Ağyârdan etmedüm seni fark

Ma‘zûr dut ey sanem bu hâlüm

Ta‘n eyleme verme infiâlüm

Sensüz men idüm şikeste-hâtır

Yüz şükr sana yetişdüm âhir

Gül-zâr-ı ümîdüm oldı sîr-âb

Yâ Rab bu hayâldür mi yâ hâb

Ayş ü tarabum çerâğı yandı

Bahtum yuhudan meğer uyandı

Ey dil ki ederdün âh ü nâle

Dâim nigerân olup visâle

Ha devlet-i vasl u zevk-i dildâr

Bi’llâh dahi etme nâle-i zâr

Ey dîde töküp sirişk-i gül-gûn

Her dem der idün ki hanı Mecnûn

Manzûrûn olupdur ol semen-ber

Kıl makdemine nisâr gevher

Ey cân ki çekerdün intizârı

Görmek dileyüp hemîşe yârı

Yetdün ana gel çıh imdi tenden

Get yâra kes ihtilâtı menden

Derdini der iken ol perî-zâd

Sûz ile bu şi‘ri etdi bünyâd

Bu gazel Leylî dilindendür

Açmadı gönlüm felek tâ bağrumı kan etmedi

Kalmadı hurrem meni tâ zâr ü giryân etmedi

Kılmadın yüz pâre bî-dâd ile pür-hûn gönlümi

Bu çemende gül kimi bir lahza handân etmedi

Şükr kim verdi felek kâmum menüm nevmîd edüp

Şîve-i mihr ü mahabbetden peşîmân etmedi

Derd yohdur kimsede yohsa tabîb-i feyz-i aşk

Kimde gördi derd kim ol derde dermân etmedi

Sabr yohdur merdüm-i âlemde yohsa rûzgâr

Hansı müşkil işi tedric ile âsân etmedi

Dutdı seyl-i âb-ı çeşmüm yer yüzin ammâ hoşem

Kim binâsın sabrumun ol seyl vîrân etmedi

Aşk sevdâsında sûd ettüm metâ‘-ı vasl-ı dûst

Ey Fuzûlî cân veren cânâna noksân etmedi

Bu Mecnûnun nihâyet-i hayretidür ve Leylîden istiğna vü gafletidür

Mecnûn dedi ay mana açan râz

Lutf ile kılan meni ser-efrâz

Kimsen mana zâhir eyle adun

Bu bâdiyede nedür murâdun

Cân tâzelenür fesâhatünden

Bu lehce-i pür-melâhatünden

Hulkı hoş ü lafzı cân-fezâsen

Beyle görinür ki âşinâsen

Bi’llâh ne diyârdan gelürsen

Ne râh-güzârdan gelürsen

Ger lâle isen ne dağdansen

V’er sûsen isen ne bağdansen

Şîrin şîrin tekellümün var

Hâl-i dilüme terahhumun var

Bîgâneden ummazem bu hâli

Bir ülfetden değül bu hâlî

Bîhûde değül bu gönlüm almak

Gelmek başum üzre sâye salmak

Akl olsa idi menümle hem-râh

Ahvâlünden olurdum âgâh

Gam gönlümi etmeseydi bî-tâb

Göz perdesi olmasaydı hûn-âb

Gaflet halelinden ayrılurdım

Elbette kim olduğun bilürdüm

Çün mende yoh ihtimâl-i idrâk

Sen söyle özün ki kimsen ey pâk

Bu gazel Mecnûn dilindendür

Eyle ser-mestem ki idrâk etmezem dünyâ nedür

Men kimem sâkî olan kimdür mey-i sahbâ nedür

Gerçi cânândan dil-i şeydâ içün kâm isterem

Sorsa cânân bilmezem kâm-ı dil-i şeydâ nedür

Vasldan çün âşıkı müstağnî eyler bir visâl

Âşıka ma‘şûkdan her dem bu istiğnâ nedür

Hikmet-i dünyâ vü mâ-fîhâ bilen ârif değül

Ârif oldur bilmeye dünyâ vü mâ-fîhâ nedür

Âh u feryâdun Fuzûlî incidüpdür âlemi

Ger belâ-yı aşk ile hoşnûd isen gavgâ nedür

Tamâmî-i sühan

Leylî dedi ey karîne-i rûh

Kâm-ı dil-i mübtelâ-yı mecrûh

Müjde ki zemâne verdi kâmun

Doldı mey-i işret il câmun

Müjde ki müyesser oldı maksûd

Sevdâ ile âhir eyledün sûd

Müjde ki murâdun oldı hâsıl

Maksûda seni Hak etdi vâsıl

Leylî menem ârzû-yı cânun

Kâm-ı dil-i zâr-ı nâ-tüvânun

Müştâk-ı cemâl idün hemîşe

Muhtâc-ı visâl idün hemîşe

Hâlâ ki müyesser oldı dîdâr

Taksîr ü teallül etme zinhâr

Gör devlet-i vaslumı ganîmet

Gel yanuma kılma fevt-i fursat

Dil nezr-i visâl-i kâmetündür

V’er cânum ise emânetündür

Çün düşdi mecâlün etme ihmâl

Gel nezrüni dut emânetün al

Ger haste isen menem tabîbün

V’er âşık isen menem habîbün

Gel bezm-i visâle mahrem olgıl

Bir lahza menümle hem-dem olgıl

Ver nergise lâle ile revnak

Reyhân-ı ter ile zîb-i zanbak

Fîrûzeni et karîn-i yâkût

Kıl tûtiye kand-i nâbdan kût

Peyvend-i gül eyle ergavânı

Hızra yetür âb-ı zindegânî

V’er âşık-ı mübtelâ değülsen

Mecrûh-ı gam u belâ değülsen

Taklîd ile gösterüp alâmet

Kılma özüni meni melâmet

Bir akl ü firâset eyle peydâ

Ancak bizi etme halka rüsvâ

Ey gül bu ana değül midür neng

Kim olmayasen menümle hem-reng

Men arz edem âftâb-ı ruhsâr

Sen kılmayasen harâret izhâr

Men câm dutam deyem ki gel al

Sen durmayasen ayağa fi’l-hâl

Çoh tecribe kılmışem olur az

Ma‘şûkına âşık eylemek nâz

İzhâr cemâlin eylemek gül

Bülbül görüp eylemek tegâfül

Takrîb ile ol büt-i dil-ârâ

Bir turfe gazel hem etdi inşâ

Bu gazel Leylî dilindendür

Ey kılan şeydâ meni menden bu istiğnâ nedür

Nişe sormazsen ki ahvâl-i dil-i şeydâ nedür

Ger mana halk içre pervâ kılmasan ma‘zûrsen

Bu ki tenhâlığda kılmazsen mana pervâ nedür

Sehldür gel bilmeyüp hâlüm terahhum kılmasam

Hâlümi bilmek tegâfül eylemek amdâ nedür

Gül temennâsında derler bülbülün gavgâların

Çün güli gördükde kılmaz meyl bu gavgâ nedür

Ol perî mutlak men-i rüsvâya kılmaz iltifât

Ey Fuzûlî bilmezem cürm-i men-i rüsvâ nedür

Bu Leylîye Mecnûnun istiğnâsıdur ve İsbât-ı safâ-yı imlâsıdur

Mecnûn dedi ey büt-i perî-veş

Hâşâk-i zaîfe urma âteş

Yandurmağuma yeter hayâlün

Yohdur mana tâkat-i visâlün

Zinhâr getürme ey semen-ber

Âyîne-i ârızun berâber

Bir zerreye kim vücûd yohdur

Âyîneden ana sûd yohdur

Ol gün ki gözümde var idi nûr

Gözden yüzini yaşurdun ey hûr

Hâlâ ki nezâren oldı müşkil

Durmak ne içün mana mukâbil

Aşk etdi binâ-yı vaslı muhkem

Ma‘nîde meni senünle hem-dem

Ref‘ oldı bu i‘tibâr-ı sûret

Hâşâ ki olam şikâr-ı sûret

Lezzet ruh-i yâr-ı dil-sitândan

Cândur bulan ey dirîğ cândan