Leylâ Vü Mecnûn 201-300

Âsîlerün olasen penâhı

Nevmîdlerün ümîd-gâhı

Sensen çü şefî‘-i her meâsî

Ne gam eğer olsa kimse âsî

Ger bende ola tamâm-ı tâat

İzhâr neden bulur şefâ‘at

Sensen bu serîr pâdişâhı

Bu mülkde olanun penâhı

Her asrda bir nebî zuhûrı

Her devrede bir resûl nûrı

Fıtrat yolını müzeyyen etdi

Yüz min şem‘ ile rûşen etdi

Tâ gelmeğe rûşen ola râhun

Budur reh ü resmi pâdişâhun

Hâb-ı adem içre şah-ı âlem

Görmişdi vücûdını mukaddem

Kim lem‘a-i nûrdan bir efser

Geymiş vermiş özine zîver

Bîdâr olanda ol yuhudan

Getmişdi karârı ârzûdan

Çün istedi ol menâma ta‘bîr

Senden ana müjde verdi takdîr

Dünyâya peyâm-ı feyz-i nûrun

Tenbîh-i saâdet-i zuhûrun

Halka verüp intizâr-ı makdem

Ol dem geldi ki geldi Âdem

Dünyâ talebünde oldı kâim

Devr ile seni dilerdi dâim

Bir bir yetüp özge enbiyâya

Mi‘râca çıhardı pâye pâye

Gezmezdi senünle sâye hem-râh

Gûyâ ki nihâl-i kaddün ey mâh

Bu âleme vermiş idi vâye

Ol âleme salmış idi sâye

Bu şeb-i mi‘râc şânıdur ve Tulû‘-i âfitâb-ı âsmânî dâstanıdur

Çün feyz-i vücûdun ile ey pâk

Reşk-i felek oldı arsa-i hâk

Dîdârunı görmeği melekler

Pâ-bûsuna yetmeği felekler

Çoh eyleyüp ıztırâb peydâ

Allâh’dan etdiler temennâ

Bir yahşı zaman şereflü sâat

Ref‘oldı duâlara icâbet

Cibrîl yetüp yetürdi fermân

K’ey serv-i riyâz-ı ilm ü irfân

Ey kadri bülend pâdişeh dur

Lutf et şem‘-i Kadr kadrin artur

Hurşîdüni arşa sâye kılgıl

Mi‘râcı bülend-pâye kılgıl

Ref‘ eyle hicâb-ı mâsivânı

Seyr eyle mekân-ı lâmekânı

Müştâk-ı cemâldür melekler

Muhtâc-ı visâldür felekler

Eyvân-ı sipihrde sitâre

Min min göz açupdur intizâra

Hoş ol ki minüp Burâka hoş-hâl

Buldun derecât-ı izz ü ikbâl

Bastun ayağun bu çâr-tâka

Çıhtun derecât-ı nüh-revâka

Na‘leynüne sürdi yüz meh-i nev

Hurşîd ruhünden aldı pertev

Gösterdi Utârid ihtirâmun

Hat verdi ki men senün gulâmun

Nahîdün edüp füzûn neşâtın

Bezm-i tarab eyledün bisâtın

İkbâlün olup karîn-i hurşîd

Öğretdi Mesîh’e resm-i tecrîd

Tîğunda bulup nizâm eyyâm

Ta‘lîm-i şecâat aldı Behrâm

Bircîs’e müsâid oldı ikbâl

Feyz-i kademünden oldı hoş-hâl

Keyvân şeb-i Kadrin eyledün rûz

Oldun ana şem‘-i meclis-efrûz

Râyet sâf-ı sâbitâta çekdün

Ol mezraa mihr tohmın ekdün

Kıldun felek atlasını rengîn

Ol mahfile verdün özge âyîn

Levh u kalemi müzeyyen etdün

Kürsî ile arşı rûşen etdün

Cibrîl’i koyup Burâk’ı saldun

Tevhîd yolında ferd kaldun

Ref‘ oldı sana hicâb-ı mâbeyn

Nüzhet-gehün oldı kâbe kavseyn

Getdün oraya ki getmek olmaz

Yetdün oraya ki yetmek olmaz

Bizden Hak’a arzlar yetürdün

Hak’dan bize müjdeler getürdün

Lutf etdi sana inâyet-i Hak

Tevfîk-ı nefâz-ı emr-i mutlak

Hem mahzen-i ma‘rifet kilîdi

Hem ni‘met-i merhamet ümîdi

Deryâda olup ganî güherden

Zevk ile dönende ol seferden

Germ idi henüz hâb-gâhun

Cünbişde gubâr-ı hâk-i râhun

İnsâf hemîn ola siyâhat

Beyle sefer ile istirâhat

Oldı sana munca feyz hâsıl

Bu vâkıadan zemâne gâfil

Gâfilleri eyledün haberdâr

Esrâr-ı nihânı etdün izhâr

Açdun der-i iltifât u in‘âm

Verdün gereğince her kime kâm

Çün şefkat-i âmun oldı maksûm

Lutf eyle meni hem etme mahrûm

Bî-çâre Fuzûlîyem ki zârem

Züll-i güneh ile hâk-sârem

Tedbîrde süstem ü sebük-rây

Sen bir meded etmesen mana vay

Ey meş‘ale-i tarîk-ı târîk

V’ey râh-nümâ-yı râh-ı bârîk

İhsânunı hâdî-i tarîk et

Bir feyz-i nazar mana refîk et

K’âlâyiş-i ihtilâfdan pâk

Pey-revligün eyleyem tarab-nâk

Gül-zâr-ı vücûdum ede sîr-âb

Bârân-ı rızâ-yı âl ü ashâb

Bu Kasîde Hazret-i Muhammed Aleyhisselâm Şânındadır

Yâ menba‘a’l-mekârim u yâ ma‘dine’l-vefâ

Yâ mecma‘a’l-mahâsin u yâ mazhara’l-atâ

Ente’llezî bui‘ste ileynâ mubeşşiran

V’ahtâreke’l-ilâhu ani’l-halki v’astafâ

Ente’llezî tafaddalahu’l-kurbu ve’l-kabûl

V’ente’llezî tefarradahü’l-izz ü ve’l-ulâ

Men irtecâ bi-lutfike mâhâbe v’entefa

Men iktedâ bi-şer‘ike mâdâa v’ehtedâ

Yâ avne men tefakkadehû inde şiddetin

Yâ kehfe men tehassene fi’d-darri v’eltecâ

Îsî ne-mîresed be to der kadr u menzilet

Ber çerh eger nihed zi ser-i iktidâr pâ

Mi‘râc yâftî to vü ber Tûr şod Kelîm

Fark ez to tâ Kelîm zi arzest tâ semâ

Âb-ı to bûd k’âteş-i Nemrûd-râ nişând

Rûzî ki kerde bûd der âteş Halîl câ

İkrâr-ı kâfirîst zi şer‘-i to inhirâf

Burhân-ı güm-rehîst be gayr-i to iktidâ

Tâ munkatı‘ ne-gerded ez âsîb-i ihtilâf

Şod beste ber to silsile-i silk-i enbiyâ

Bâ enbiyâst nisbet-i zât-ı to çun elif

Hem ibtidâ toî be hakîkat hem intihâ

Takdîr cuz rizâ-yı to kârî ne-mîkoned

Peyveste tâat-i to edâ mîkoned kazâ

Ey âftâb-ı zâtuna her zerre bir nebî

Min şer‘ ü dîn diyârına her zerreden ziyâ

Sen gâyet-i vücûdsen ü özgeler tufeyl

Sen pâdişâh-ı mülksen ü özgeler gedâ

Cârûb-i gerd-i reh-güzerün bâl-i Cebreîl

Tâk-ı revâk-ı dergehün eyvân-ı Kibriyâ

Dârü’ş-şifâ-yı haşrde bîmâr-ı ma‘siyet

Şehd-i şefâatünden umar şerbet-i şifâ

Ey çâr-yâr-ı kâmilün a‘yân-ı mülk-i dîn

Erbâb-ı sıdk u ma‘dilet ü re’fet ü hayâ

Devrün bu dört fasıl ile bir mu‘tedil zamân

Şer‘ün bu dört rükün ile bir mu‘teber binâ

Yâ Mustafâ Fuzûlî-i muhtâca rahm edüp

İzhâr-ı iltifât ile kıl hâcetin revâ

Bu arz-ı adem-i kudretdür ve Özr-i fakd-i kuvvetdür

Ârâyiş-i sohbet eyle sâkî

Ver bâde mürüvvet eyle sâkî

Bir câm ile kıl dimâğumı ter

Lutf eyle bir iltifât göster

Gam merhalesinde kalmışam ferd

Ne yâr u ne hem-nişîn ne hem-derd

Hem-cinslerüm tamâm getmiş

Söz mülkinden nizâm getmiş

Bir bezmde sen kalupsen ü men

Bu bezmi gel edelüm müzeyyen

Sen ver bâde men eyleyem nûş

Men nazm ohuyam sen ana dut gûş

Bir devrdeem ki nazm olup hâr

Eş‘âr bulup kesâd-ı bâzâr

Ol rütbede kadr-i nazmdur dûn

Kim küfr ohunur kelâm-ı mevzûn

Bir mülkdeem ki ger yudup kan

Mazmûn-i ibârete çeküp cân

Min rişteye turfe la‘l çeksem

Min ravzaya nâzenîn gül eksem

Kılmaz ana hîç kimse nezâre

Derler güle hâr ü la‘le hâre

Ancak demezem ki hâk-i Bağdâd

Alâyiş-i nazmdandır âzâd

Yohdur bir mülk bu zamanda

Kim nazm revâcı ola anda

Ne Hind ü ne Fürs ü Horâsân

Ne Rûm ü Acem ne Şâm ü Şirvân

Olsaydı birinde bir sühan-senc

Elbette ıyân olurdı ol genc

Gencîne-i nazm gizlü kalmaz

Sanman güneş olsa nûr salmaz

Kânı niçe kim nihan dutar daş

Eyler anı la‘l âleme fâş

Hâlâ meğer iktizâ-yı devrân

Oldur ki ola bu genc pinhân

Devrân ile men nakîz-seyrem

Devr ehlinden meğer ki gayrem

Devrân ister ki hâr ola nazm

Bî-izzet ü i‘tibâr ola nazm

Men muntazıram verem revâcın

Bîmâr ise eyleyem ilâcın

Ol nefy-i kemâl-i hikmet eyler

Lâzım bilürem hasâret eyler

Ta‘mîr-i harâba tâlibem men

İnşâallâh gâlibem men