Leylâ Vü Mecnûn 601-700

Eylerler idi hat-ı vefâ meşk

Artardı demâdem anlara aşk

Leylîde ohumak ıztırâbı

Olsa ruh-i Kays idi kitâbı

Meşk etmeğe Kays alsa her hat

Leylî kaşı idi ana ser-hat

Hat üzre kılurdı ol güzeller

Min nâz ile bahsler cedeller

Ammâ ne cedel kemâl-i ülfet

Ne bahs nihâyet-i mahabbet

Çün bir niçe müddet ol iki pâk

Evkât geçürdiler tarab-nâk

Aşk olduğu yerde mahfî olmaz

Aşk içre olan karâr bulmaz

Aşk âteşine budur alâmet

Kim baş çeke şu‘le-i melâmet

Hüsn âfet-i aşk olup demâdem

Geldükçe irâdet oldı muhkem

Bir gâyete yetdi neş’e-i hâl

Kim oldı havâs-ı akl pâ-mâl

Kalmadı zebâna tâb-i güftâr

Kim eyleyeler mahabbet izhâr

Keyfiyyet-i hâl kılmağa fâş

Gelmişdi tekellüme göz ü kaş

Eylerdi göziyle bu hitâbı

Kaşiyle verürdi ol cevâbı

Kaş ü göz ilen olan tekellüm

Hem kılmadı def‘-i zann-ı merdüm

Merdümden edem deme kenâre

Merdüm göz içindedür ne çâre

Hem-râz iken ol iki vefâ-dâr

Dem-sâz iken ol iki ciger-hâr

Ref‘ oldı hicâb-ı şâhid-i râz

Aşk oldı melâmet ile dem-sâz

Âşıklara gizlü kalmadı hâl

Ma‘lûm oldı cemî‘-i ahvâl

Gerd âyîne-i neşâta düşdi

Min-ba‘d iş ihtiyâta düşdi

Söyleşmeğe ol iki yegâne

Kalmadı sebep meğer behâne

Tâ olmaya râz âşikârâ

Devrân ile kıldılar müdârâ

Bir nev‘-i behâne ile her dem

Gönlini kılurdu Kays hurrem

Kasden unudurdı dersin ol zâr

Leylîye der idi ey vefâ-dâr

Hıfz-ı sebak etdi bağrumı hûn

Menden bilürem bilürsen efzûn

Men bilmedüğüm mana ohutgıl

Dersüm ohuyam kulağ dutgıl

Çün levhler üzre hat yazardı

Amden hatını galat yazardı

Ya‘nî ki hatâ tevehhüm ede

Ol gül açılup tebessüm ede

Güftâra gele ki bu galatdur

Terk et ki hilâf- ı resm-i hatdur

Ola sebeb-i tekellüm-i yâr

Fehm etmeye müddeânı ağyâr

Etfâl kılanda devr bünyâd

Varı bile eyleyende feryâd

Ol yârına arz-ı hâl ederdi

Özge devrin hayâl ederdi

Kılmazlar idi sözini ma‘lûm

Bilmezler idi sözine mefhûm

Mektebden olan zamanlar âzâd

Vasl içün ederdi hîle bünyâd

Kasd ile nihân edüp kitâbın

Hadden aşururdı ıztırâbın

Leylî yolını dutup dururdı

Sen gördün ola deyüp sorurdı

Ya‘nî bu behâne ile bir dem

Yârın göre ola şâd ü hurrem

İlm-i hata ömrin eyleyüp sarf

Meşk etmiş idi hemîn iki harf

Bir safhada lâm ü yâ mükerrer

Yazardı anı kılurdı ezber

Kim bu iki harfdür murâdum

Rûşen bular iledür sevâdum

Bu Leylîye anası itâb etdüğidür ve Bahâr-ı vasla hazân yetdüğidür

Çün mekr ile Kays-i bî-ser-encâm

Bir niçe zaman geçürdi eyyâm

Tedbîr ile aşk zevk vermez

Tedbîr diyâr-ı aşka girmez

Aşk ile riyâ değül muvâfık

Rüsvây gerek hemîşe âşık

Dilden dile düşdi bu fesâne

Fâş oldı bu mâcerâ cihâna

Kim kays oluben esîr-i Leylî

Leylî dahi salmış ana meyli

Tedrîc-i mesâvî ile nâgâh

Leylînün anası oldı âgâh

Odlara dutuşdı yasa batdı

Ol gonca-dehâna dil uzatdı

K’ey şûh nedür bu güft ü gûlar

Kılmak sana ta‘ne ayb-cûlar

Niçün özüne ziyân edersen

Yahşi adunı yaman edersen

Niçün sana ta‘ne ede bed-gû

Nâmûsa taalluk iş midür bu

Nâzük beden ile berg-i gülsen

Ammâ ne deyem igen yöğülsen

Lâle kimi sende lutf çohdur

Ammâ ne deyem yüzün açuhdur

Temkîni cünûna kılma tebdîl

Kızsen ucuz olma kadrüni bil

Her sûrete aks kimi bahma

Her gördüğüne su kimi ahma

Mey gerçi safâ verür dimâğa

Ahduğı içün düşer ayağa

Gözgü kimi katı yüzlü olma

Nergis kimi hîre gözlü olma

Gözden gerek olasen nihan sen

Tâ demek ola sana ki cânsen

Sen şem‘sen uymagıl hevâya

Kim şem‘i hevâ verür fenâya

Lu‘bet kimi özüni bezetme

Revzen kimi kûçeler gözetme

Sâgar kimi gezmeği harâm et

Nağme kimi perdede makâm et

Sâye kimi her yere yüz urma

Hiç kimse ile oturma durma

Sen sadesen özge ehl-i nîreng

Cehd eyle verilmesün sana reng

Derler seni aşka mübtelâsen

Bîgâneler ile âşinâsen

Sen handan ü aşk zevki handan

Sen handan ü dûst şevki handan

Oğlan aceb olmaz olsa âşık

Âşıklığ işi kıza ne lâyık

Ey iki gözüm yaman olur âr

Nâmûsumuzı itürme zinhâr

Biz âlem içinde nîk-nâmuz

Ma‘rûf-ı tamâm-ı hâs u âmuz

Ne neng ile dahi edelüm lâf

Biz demeyelüm sen eyle insaf

Dut kim sana kızmazem ben zâr

Menden ulu bir müdebbirün var

N’eylersen eğer atan eşitse

Kahr ile sana siyâset etse

Min-ba‘d gel eyle terk-i mekteb

Bil mektebüni hemîn ced ü eb

Etme kalem ile meşkden yâd

Sûzen dut ü nakş eyle bünyâd

Etfâlden eyle kat‘-ı ülfet

Hem-râz yeter yanunda lu‘bet

Büt kimi bir evde eyle menzil

Olma dahi her yanaya mâil

Ankâ kimi uzlet eyle pîşe

Eyle reviş eyle kim hemîşe

Gerçi adun ola dilde mezkûr

Görmek seni ola gayr-i makdûr

Hoş ol ki kızı hemîşe gizler

Hod gizlü gerek hemîşe kızlar

Bu inkâr ile Leylî anasına cevâb verdüğidür ve Fezâ-yı işretden çıhup serây-ı üsrete girdüğidür

Leylî bu itâbı çün eşitdi

Öz gönlinde mukarrer etdi

Kim şu‘bede-i sipihr-i zâlim

Tarh eyledi nakş-ı nâ-mülâyim

Eyyâm-ı visâle yetdi hicrân

Vakt oldı ciğerler ola büryân

Ammâ ne desün ne çâre kılsun

Tedbîr ne olduğın ne bilsün

Naçâr dutup tarîk-i inkâr

Âsâr-ı tecâhül etdi izhâr

Gül-zâr-ı itâba âb verdi

Giryân giryân cevâb verdi

K’ey mûnis-i rûzgârum ane

Dürc-i dür-i şâh-vârum ane

Sözler dersen ki bilmezem men

Mazmûnını fehm kılmazam men

Dersen ma‘şûk u aşk u âşık

Men sâde-zamîr tıfl-ı sâdık

Bilmem nedür ol hadîse mazmûn

Söyle nişe olmayam diğer-gûn

Aşkun kılmazdı kimse yâdın

Ha senden eşitdüm imdi adın

Bi’llâh nedür ane aşka mefhûm

Bu sırr-ı nihânı eyle ma‘lûm

Hâdî-i reh-i murâdum olgıl

Bu şîvede üstâdum olgıl

Men mektebe re’yüm ile getmen

Bir şugl hilâf-ı re’yün etmen

Hem sen dersen ki mektebe var

Hem dersen sen ki getme zinhâr

Hansı söze i‘tikâdum olsun

Sana nişe i‘timâdum olsun

Men hem değülem bu zecre kâil

Kim her dem olup çerâğ-ı mahfil

Nâ-cinsler ile hem-dem olam

Bir yerde mukayyed-i gam olam

Her dîdeden ede ede perhîz

Evkât geçe küdûret-âmîz

Peyveste muallim eyleyüp cevr

Gâhi sebak ohuda gehî devr

Bi’llâh mana hem bu idi maksûd

Mektebden olur mı tıfl hoşnûd

Ayruk bu sözi mükerrer etme

Lutf eyle meni mükedder etme

Çün ane eşitdi ol cevâbı

Terk etdi şikâyet ü itâbı

Şeksüz ana rûşen oldı k’ol meh

Âşıklığından değüldür âgeh