Leylâ Vü Mecnûn 3001-3098

Zâr ağladı eyle kim hem ol dem

Âhı ünine yığıldı âlem

El cem‘ olup etdiler nezâre

Mecnûn-ı siyâh-rûzgâra

Kabr üstine gördiler yıhılmış

Cânâneye cân nisâr kılmış

Ahvâline ağlayup serâser

Defn etmeğin etdiler mukarrer

Gasl eyleyüben ten-i nizârın

Dildârıun açdılar mezârın

Koydılar anı hem ol mezâra

Gam-nâk yetişdi gam-güsâra

Rûh oldı felekde rûha hem-râz

Ten oldı ten ile yerde dem-sâz

Ref‘ oldı teallukât-ı hâil

Matlûbına tâlib oldı vâsıl

Bir bezm iki şâha mahfil oldı

Bir burc iki mâha menzil oldı

Kabr üstine koydılar nişâne

Fâş oldı bu mâcerâ cihâna

Tavfında kılup murâd hâsıl

Ol kabre halâyık oldı mâil

Geçdükçe zamân mükerrem oldı

Hâcet-geh-i ehl-i âlem oldı

Budur eser-i mahabbet-i pâk

Hoş mertebedür bu kılsan idrâk

Ol meşhede Zeyd olup mücâvir

Âsâr-ı sadâkat etdi zâhir

Ta‘mîr içün etdi çoh atâlar

Tedrîc ile kıldı çoh binâlar

Peyveste harâret-i cigerden

Kandîl-i mezârın etdi rûşen

Cârûb ile âb olanda matlûb

Müjgân ile eşki âb ü cârûb

Her lahza kılurdı tâze mâtem

Kılmazdı figân ü nâlesin kem

Ol mûnis-i müşfik ü muvâfık

Bir gece karîb-i subh-ı sâdık

Bîmâr teninde kalmayup tâb

Kılmışdı mezâra yasdanup hâb

Hâb içre görindi ol figâra

Bir bâğda iki mâh-pâre

Ruhsârlarında zevkden nûr

Bîm-i gam ü derd-i gussadan dûr

Hoş-vakt ü neşât-mend ü dil-şâd

Ağyâr taaruzından âzâd

Her meh-veşe min ferişte-sûret

İhlâs ile olmış ehl-i hidmet

Sordı ki bular ne mâhlardur

Ne rütbelü pâdişâhlardur

Bu ravza ne ravza-i berîndür

Bu kavm ne kavm-i nâzenîndür

Budur dediler riyâz-ı Rıdvân

Bu kavm-i huceste hûr ü gılmân

Bu iki meh-i huceste-ruhsâr

Mecnûn ile Leylî-i vefâ-dâr

Çün vâdî-i aşka girdiler pâk

Ol pâkliğ ile oldılar hâk

Menzilleri oldı bâğ-ı Rıdvân

Çâkerleri oldı hûr ü gılmân

Çün munda rızâ verüp kazâya

Sabr eylediler gam ü belâya

Getdükde cihân-ı bî-vefâdan

Kurtıldılar ol gam ü belâdan

Çün Zeyd yuhudan oldı bîdâr

Bu nükteni etdi halka izhâr

Halkun olup i‘tikâdı efzûn

Ol kabre ziyâret oldı kânûn

Tamâmî-i sühan

Sâkî mütegayyir oldı hâlüm

Söylemeğe kalmadı mecâlüm

Min-ba‘d ziyâde verme bâde

Rahm eyle ki ser-hoşem ziyâde

Hoş gaflet ile geçürdüm eyyâm

Bilmem ki n’olur işüm ser-encâm

Ser-mâye-i ömr getdi elden

Sûd etmedüm etdüğüm amelden

Feryâd bu cevrden ki gerdûn

Ahvâlümi eyledi dîger-gûn

Dün dîde-i ter kılup güher-bâr

Gerdûna dedüm ki ey cefâ-kâr

Hergiz revişünden olmadum şâd

Dâm-ı gam ü mihnetünden âzâd

Ahbâba nakîz devr edersen

Erbâb-ı kemâle cevr edersen

Mecnûn eğer olsa idi câhil

Olmazdun itâatinde kâhil

Fermânına inkıyâd ederdün

Gönlini müdâm şâd ederdün

Ehl-i hüner olduğı sebebden

Sâhib-nazar olduğu sebepden

Akrânı içinde hâr kıldun

Bî-izzet ü i‘tibâr kıldun

Leylî ger olaydı bir hayâsuz

Ya sen kimi mihrsüz vefâsuz

Olmazdı ana hemîşe cevrün

Kâmınca müdâm olurdı devrün

Fazl ehline mâil olduğından

İdrâk ile kâmil olduğından

Dâim gam elinde zâr edüpsen

Âşüfte-i rûzgâr edüpsen

Men hem ger olaydum ehl-i tezvîr

Etmezdün i‘ânetümde taksîr

Senden garazum olup ser-encâm

Devründe mana olurdı ârâm

Çün ehl-i vekâr ü neng ü ârem

Cevrünle hemîşe hâr ü zârem

Bu yüzden imiş senün medârun

Var imdi ki yohdur i‘tibârun

Gerdûn eşidüp menüm itâbum

Verdi bu edâ ile cevâbum

K’ey sûret-i hâlden habersüz

Her hikmete ayb eden hünersüz

Men emre muvâfık eylerem devr

Hikmetde vefâdur etdüğüm cevr

Ammâ sen eden amel hatâdur

Kim pîr-i tarîkatün hevâdur

Şâirliğe iftihâr edüpsen

Kizbi özüne şiâr edüpsen

Mecnûn dedüğün vücûd-ı kâmil

Her dânişe menden oldı kâbil

Dîvâne ana sen eyledün ad

Senden ana yetdi zulm ü bî-dâd

Leylî dedüğün meh-i tamâmı

Men perdede sahladum girâmî

Rüsvâ-yı halâyık eyledün sen

Min ta‘neye lâyık eyledün sen

Geh Nevfele özr kıldun ıtlâk

Geh İbni Selâma zulm ilhâk

Şerm et bu ne herzedür ne mühmel

Ne İbni Selâm hansı Nevfel

Şerh eylemek eyledün fesâne

Kıldun olarun sözin behâne

Gördi çürümiş sünükler âzâr

Töhmetlerüne olup giriftâr

Emvât mezâlimine girdün

Âsûdelere azâb verdün

Cürmine olanda halk mülzem

Lâzım sorılur bu iftirâ hem

Yetmez mi bu bâis-i azâbun

Bu mes’elede nedür cevâbun

Ey tûtî-i bûstân-ı güftâr

Sarrâf-ı sühan Fuzûlî-i zâr

Aldanma eğer sipihr-i lâib

Ta‘n ile sana dediyse kâzib

Eş‘âra abes deyüp usanma

Ser-mâye-i nazmı sehl sanma

Sözdür güher-i hizâne-i dil

İzhâr-ı sıfât ü zâta kâbil

Cân sözdür eğer bilürse insân

Sözdür ki deyerler özgedür cân

Bi’llah bu yaman mıdur ki hâlâ

Emvâta söz ile verdün ihyâ

Mecnûn ile Leylîni kılub yâd

Ervâhlarını eyledün şâd

Bu beyân-ı özr-i te’lîf-i kitâbdur ve Tarîh-i zamân-ı feth-i bâbdur

Ey kilk-i revende bâreka’llâh

Oldun men-i reh-neverde hem-râh

Min sa‘y ile hâcetüm bitürdün

Bir menzile âkibet yetürdün

Rahmet sana kim sen etdün imdâd

Bu eski binâyı etdüm âbâd

Eşk ile derûnı sîm-endûd

Âh ile bîrûnı anber-âlûd

Mahzenleri genc-i gevher-i derd

Revzenleri menfez-i dem-i serd

El-kıssa müretteb oldı bir bâğ

Her lâlesi bağrı üzre bin dâğ

Hûn-ı ciger âb-ı cûy-bârı

Nevk-i müje ebr-i nevbahârı

Ol dem ki bu nüsha oldı merkûm

Leylî Mecnûn adına mersûm

İzhâra gelüp rümûz-ı vahdet

Vahdetde tamâm olup hikâyet

Târîhine düşdiler muvâfık

Bir olmağ ile ol iki âşık

Bu erbâb-ı vefâdan tevakku‘-i kabûl-i ma‘zeretdür ve Ashâb-ı zekâdan temennâ-yı duâ-yı mağfiretdür

İnsâf ver ey hasûd insâf

Ta‘n etme ki cevherün değül sâf

Ahvâlümi gör harâb ü muztarr

Endûh-ı zemâneden mükedder

Söz dâiresi değül bu ahvâl

İnsâf mana ki olmazem lâl

Menden tama‘ etme fikr-i sâib

Ahvâlümedür sözüm münâsib

Azdur deme cevherüm safâsın

Bir sor ki ne verdiler bahâsın

Bi’llah ger olaydı bir hırîdâr

Min genc-i nihân kılurdum izhâr

Fi’lcümle bu hem ki oldı mastûr

Bir şevk ile zevkden değül dûr

Ayb-ı hüner ihtiyâr kılma

Şi‘rüm hasedin şiâr kılma

Bîhûde yeter taarruz eyle

Ger kâdir isen cevâb söyle

Terk eyle taarruz u inâdı

Kim vâdî-i cehldür bu vâdî

Dem hayr sözinden ur demâdem

V’er hayr demezsen ebsem ebsem