Mehmet Âkif Ersoy Şiirleri

Olsaydı beşer gaybı da idrâke muzaffer, Bir kimseye âsûdelik olmazdı müyesser. 14 Temmuz 1898

Köylünün bir şeyi yok, sıhhatı, ahlakı bitik; Bak o sırtındaki mintan bile tiftik tiftik. Bir kemik, bir deridir ölmedi kaldıysa diri; Nerde evvelki refahın ancak onda biri?…

«Arkamda kalırsın, beni rahmetle anarsın.» Derdim, sana baktıkça, a bîçâre kitâbım! Kim derdi ki: Sen çök de senin arkana kalsın, Uğrunda harâb eylediğim ömr-i harâbım?

Coşar âvîzeler artık, köpürür kandiller; Bu ışık çağlayanından bütün âfâk inler! Yalının cebhesi, Ülker gibi, baştan başa nûr; Nîm açık pencereler, reng ü ziyâdan mahmûr. Al, yeşil, mâvi fenerlerle donanmış kıyılar;…

Mister Archibald Bullok Roosevelt Cenablarına – Şu mâcerâyı işittim birinden, üç sene var, Olur ki dinleyecek bir meraklı kimse çıkar.…

Şuhûdundan cüdâdır, çok zamanlar var ki, îmânım; Bu vahdet-zâra -gûyâ! - geldim amma bin peşîmânım: Huzûr imkânı yok, dünyâyı etmiş cezben istîlâ; Ne hüsrandır, İlâhî, ma’bedim, çepçevre, vâveylâ! Derinlikler, kovuklar, kuytular, şellâleler, yarlar,…

«Hemşîrezâdemdir. Dört yaşında öldü.» «Bütün gün işte boğuştum, içim sıkıldı. Yeter! Yarın da aynı mezâhimle uğraşıp duracak…

Ne yazdıysam eser nâmıyle hepsinden rücû’ ettim; Sözün ma’nâsı yok, ma’nâ için söz bulmak imkânsız!

Arkamda serilmiş yere bir mâzî var, Karşımdaki müstakbelim ondan da harap. Hâl ortada, bir çöl ki, sudan vaz geçtim, Yok ye’simi aldatmaya bir damla serap.…

Düşman sesi duymak istemezsen, Kardeş sesidir, uyan bu sesten! Kalkınca görür ki akşam olmuş, Vaktiyle uyanmayan bu sesten.…

Geçen akşam eve geldim. Dediler: - Seyfi Baba Hastalanmış, yatıyormuş. - Nesi varmış acaba? - Bilmeyiz, oğlu haber verdi geçerken bu sabah.…

«Rûhum benim oldukça bu îmanla berâber Üç yüz sene, dört yüz sene, beş yüz sene bekler.» Malta – Süleyman Nazîf Beş yüz sene bekler mi? Nasıl bekleyeceksin?…

Kardeşim Fatîn Hoca’ya Köprü’den çok geçerim; hem ne kadar geçtimse, Beni sevk etmedi bir kerrecik olsun ye’se, Ne Halîc’in o yosun çehreli miskin suları;…

Düzer yâve-gû bir herif bir gazel: Müeddâ perîşan, edâ mübtezel. Tabî’î o gâyetle parlak bulur; Okur, dinletir, söyletir, gaşy olur. Biraz sonra bastırmak ister, fakat,…

Musallat, hiç göz açtırmaz da Garb’ın kanlı kâbûsu, Asırlar var ki, İslâm’ın muattal, beyni, bâzûsu. «Ne gördün, Şark’ı çok gezdin? » diyorlar. Gördüğüm: Yer yer, Harâb iller; serilmiş hânümanlar; başsız ümmetler; Yıkılmış köprüler; çökmüş kanallar; yolcusuz yollar;…

Bana hiç bakmayan o gözlerden Bir nazar beklesem ne var çok mu? Deme çeşm-âşinâlığım yoktur; Çeşmine âşinâlığım yok mu?

Gök kubbenin altında yatar, al kan içinde, Ey yolcu, şu topraklar için can veren erler. Hakk’ın bu velî kulları taş türbeye girmez; Gufrâna bürünmüş, yalınız Fâtiha bekler.…

Gökten ay parçası hâlinde, o rahmet güneşi, İndi âfâka bu akşam, bu mübârek akşam. Ebedî kandili yandıkça, Hudâ’dan dilerim, Parlasın dursun o îman senin alnında, Paşam!

Dört taraftan akın etmiş de, nasıl çepçevre, Saracaklarsa yarın Kâ’be’yi hüccâc-ı kirâm; Öyle sarsın Paşa’mın ömrünü, Hak’tan dilerim, Tutunup el ele yüzlerce mübârek bayram.

Tek hakikat var, evet, bellediğim dünyadan, Elli, altmış sene gezdimse de, şaşkın şaşkın: Hepimiz kendimizin, bağrı yanık, aşıkıyız; Sade, i'lanı çekilmez bu acaib aşkın!…

Sefâlet olsa hattâ müntehâsı râh-ı irfânın, Yakışmaz fâriğ olmak bir zaman kesb-i fazîletten. Cehâletten utanmak kendine âiddir insânın; Fakat eyyâm utansın «bî-nasîb erbâb-ı himmetten! »…

Kendi feryâdımdır ancak ses veren feryâdıma... Kimseler yok, âşinâdan büsbütün hâlî diyâr. «Nerde yârânım? » diyorken ben bülend âvâz ile, «Nerde yârânım! » diyor vâdî, beyâbân, kûhsâr.

Nühüfte kalb-i ketûmunda leyl-i deycûrun, Seninle biz iki âvâre-ser idik gûyâ: Ki tâ ebed kalacak muhtefî nazarlardan, Meğer ki onları etsin lisân-ı subh ifşâ!

Ey nûr-i ulûhiyyetinin zılli avâlim, Zıllin bile esrâr-ı zuhûrun gibi muzlim! Kürsî-i celâlin -ki semâlarla zeminler Bir nokta kadar sahn-i muhîtinde tutar yer- İdrâkin eder gâye-i ümmîdini haybet...…

Gitme ey yolcu, beraber oturup ağlaşalım: Elemim bir yüreğin kârı değil paylaşalım: Ne yapıp ye'simi kahreyleyeyim bilmem ki? Öyle dehşetli muhîtimde dönen mâtem ki!…

«Odama girdim; kapıyı kapadım; ağlamaya başladım: O gün akşama kadar İslâm’ın garibliğine, müslümanların inhitâtına ağladım, ağladım...» Sebîlürreşâd Şimal müslümanlarından Atâullah Behâeddin…

Baksana kim boynu bükük ağlayan? Hakk-ı hayâtın senin ey müslüman! Kurtar o bîçâreyi Allâh için, Artık ölüm uykularından uyan!…

Ümidin her zaman haib, nasibin daima nekbet; Hayatın geçti hüsranlarla ey gün görmeyen millet! Ne devletsiz başın varmış, ne mel'un tali'in, hayret! Muebbed bir hayat ummuş da içmiştin.. Fakat seyret: Nasıl zehr oldu birden diktigin sahba-yı hurriyet!…

Huzeyfetü’l-Adevî der ki: «Harb-i Yermûk’ün, Yaman kızıştığı bir gündü, pek sıcak bir gün. İkindi üstü biraz gevşeyince, sanki, kıtâl, Silâhı attım elimden, su yüklenip derhâl,…

Tutun da zerrelerinden, çıkın sehabiyye Denen yığın yığın eşbah-i as-ümaniye; Hülasa, alem-i imkanı devredin; o zaman Şühuda bağlı bir imanla hükmeder vicdan: Ki hilkatin ne kadar şekli varsa: Ulvisi,…