Şâir Huzûrunda Münekkid

Düzer yâve-gû bir herif bir gazel:

Müeddâ perîşan, edâ mübtezel.

Tabî’î o gâyetle parlak bulur;

Okur, dinletir, söyletir, gaşy olur.

Biraz sonra bastırmak ister, fakat,

Sakın olmasın der ufak bir sakat,

Büyük, muktedir bir münekkid arar,

Nihâyet zarîfin birinden sorar.

Gözetmez bu âdem de hâtır, huzûr,

Bulur lâfz u ma’nâda bir çok kusûr.

Herif şimdi tenkîde hiddetlenir,

Rezîlâne artık neler söylenir!

Biraz dinleyip sonra, bak, der zarîf:

Sizin nesriniz nazmınızdan lâtîf!