Leylâ Vü Mecnûn 101-200

Kudretün gül-zârına bir sebze Sidrü’l-müntehâ

Hikmetün şem‘ine bir pervâne Cibrîl-i emîn

Sun‘un eyvânında bir kandîldür nüh âsmân

San‘atun dîbâcesinden bir varak rûy-i zemîn

Dergeh-i ta‘zîm ü tekrîmünden âlem kâm-cûy

Hırmen-i ihsân ü eltâfundan âdem hûşe-çîn

Arsa-i idrâk-i fevz-i re’fetün dârül-emân

Rişte-i ümmîd-i feyz-i rahmetün hablü’l-metîn

Hâkdan her zerre te’yîdünle bir cism-i latîf

Âbdan her katra tevfîkünle bir dürr-i semîn

Ol amîmü’l-feyz mün’imsen ki feyz-i şâmilün

Rızk taksîminde kılmaz imtiyâz-ı küfr ü dîn

Vâdî-i derkündedür ser-geşte fehm-i tünd-seyr

Mülk-i tevhîdündedür mahsûr akl-ı dûr-bîn

İlm-i irfânunda her kim bir yakîn bulmuş velî

Hîç şek yohdur kim ol idrâki hasr etmez yakîn

İktizâ-yı hikmetün izhâr-ı kudret kılmağa

İhtilâf-ı tab‘ ile ezdâdı etmiş hem-nişîn

Hâdisât-ı ihtilâf-ı devrden görmez halel

Kime kim ma‘mûre-i hıfzun olur hısn-ı hasîn

Hîç kim cürm ile dergâhundan olmaz nâ-ümîd

Senden ister kâm eger rüsvâ vü ger halvet-nişîn

Sensen izhâr eyleyen ma‘şûka âşık şevkini

Âşıkı sensen kılan ma‘şûk şevkiyle hazîn

Neş’e-i aşkunladur Mecnûn sürûdı sûznâk

Pertev-i hüsnünledür Leylî cemâli nâzenîn

Pâdişâhâ iktizâ-yı hikmetün tenbîh edüp

Gerçi havrâ ravza-i tâ‘âta konmışdır rehîn

Tâ‘atun eyler Fuzûlî tâkat oldukça velî

Hırs ile ne ravza-i Rıdvan diler ne hûr-i ‘în

Hûr-i ‘în ü ravza-i Rıdvan havâyîlikdürür

Nefsden geçmişdür ol senden rızâ ister hemîn

Bu vâcibü’l-vücûd isbâtına bürhân-ı kâtı‘dur ve Bekâ-i sâir-i mevcûdâta delîl-i mâni‘dür.

Etmek gerek ehl-i feyz ü bîniş

Tahkîk-i vücûd-ı âferîniş

Bilmek gerek anı kim cevâhir

Ne genc-i nihândan oldı zâhir

Ne dâiredür bu devr-i eflâk

Ne zâbıtadur bu merkez-i hâk

Cisme arazı kim etdi kâim

Nâra neden oldı nûr lâzım

Her hilkate gerçi bir sebep var

Âyâ sebebi kim etdi izhâr

Ger kâf ile nûndan oldı âlem

Âyâ neden oldı kâf ü nûn hem

Bî-hûde değül bu kâr-hâne

Bî-fâide gerdiş-i zemâne

Hâşâ ki bu turfe nakş-ı garrâ

Nakkâşından ola müberrâ

Hâşâ ki bu bârgâh-ı âli

Bir dem eyesinden ola hâlî

Fikr eyle vü gör nedür bu üslûb

Ne sâni‘edür bu sun‘ mensûb

Her zerre-i zâhirün zuhûrı

Bir özgeye bağludur zarûrî

Ger gâyete eylesen teemmül

Zâhir olur anda mazhar-ı kül

Versen özüne fenâ-yı mutlak

İsbât olur ol fenâ ile Hak

Ger var ise ma‘rifet mezâkı

Fânî sana bes delîl-i bâkî

Hakkâ ki hemîn vücûd birdür

Bir zâta vücûd münhasırdur

Aksidür anun vücûd-i ağyâr

Ma‘nîde yoh i‘tibâr ile var

Var olanı halk yoh sanurlar

Yoh varlığına aldanurlar

Yohdur bu vücûdun i‘tibârı

Hak âyînedür cihân gubârı

Ey akl edeb riâyet eyle

Bu bilmek ile kifâyet eyle

Tahkîk-i sıfâta kâni‘ olgıl

Endîşe-i zâta mâni‘ olgıl

Ol perdeye kimse râh bulmaz

Tahkîk bil anı bilmek olmaz

Ger yetse idi bu sırra idrâk

Demezdi Resûl mâ arefnâk

Halk oldı bu bahr-ı hayrete gark

Tâ halkdan ola Hâlika fark

Her rişte ki Hak ıyân edüpdür

Ser-riştesini nihân edüpdür

Bir kimse eğer olaydı âgâh

Kim halkı nişe yaradur Allâh

Mümkin ki irâdetiyle ol hem

Halk edebileydi özge âlem

Vermez çü kemâl-i hikmet-i Hak

Tahkîk-i rümûza râh-ı mutlak

Fâş oldı ki sırr-ı Hak nihândur

Âlemde nişânı bî-nişândur

Bu izhâr-ı i‘tirâf-ı cehâletdür ve İkrâr-ı isrâf-ı ma‘siyetdür

Ey hikmete bahmayan nazarsuz

Ahvâl-i zemâneden habersüz

Ta‘n etme ki çerh bî-vefâdur

Dâim işi cevr ile cefâdur

Şerh eyle mana ki çerh n’etdi

Andan ne cefâ zuhûra yetdi

Nen var idi kim elünden aldı

Ne mertebeden aşağa saldı

Devrâna getürdi mihr ü mâhı

Anc’etdi sipîdi vü siyâhı

Geh âteşe zecr-i âb verdi

Geh bâda gam-ı türâb verdi

Şem‘-i emelün münevver etdi

Her ne diledün müyesser etdi

Kıldı seni hîçden bir âdem

Esbâb-ı tena‘‘umun ferâhem

Çerhun hod işi senünle böyle

Sen n’eyledün anun ile söyle

Her dem anı bî-vefâ ohursen

Dönsün deyü min duâ ohursen

Çün ol sana kıldı mihr-bânlığ

Yahşılığa eyleme yamanlığ

Ey rûh ki câm-ı cehl edüp nûş

Hubb-i vatan eyledün ferâmûş

Kim saldı seni bu teng râha

Handan düşdün bu dâm-gâha

Sen terk kılup adem diyârın

Buldukda vücûd-ı i‘tibârın

Kılmışdı senünle hikmetullâh

Ecnâs-ı havâs u aklı hem-râh

Tâ âleme geldüğün zamanda

Bâzâr-ı tereddüd-i cihânda

Sermâyeleründen edesen sûd

Ol sûd nedür rızâ-yı ma’bûd

Hâlâ ki hasâret oldı vâki‘

Sermâyelerün tamâm zâyi‘

Hayrân ü mükedder ü tehî-dest

Ahvâli harâb ü rütbesi pest

Dönsen yine geldüğün makâma

Kâbil mi düşersen ihtirâma

Elbetde zelil ü hâr olursen

Bu fi‘l ile şerm-sâr olursen

Ey nefs-perest ü cism-perver

Olma gam-ı hırs ile mükedder

Cehd ile azâb-ı gûr yığma

Sa‘y eyle metâ-ı mûr yığma

Alma ele sâgar-ı mey-i nâb

Kim garka eder seni bu gird-âb

Olma nigerân-ı sebze-i beng

K’âyîne-i dînüne salur jeng

Def kimi gögüsde lehv koyma

Ney kimi hevâ-yı nefse uyma

Dâmân-ı tarîk-i şer‘ dutgıl

Her ne ki hilâf-ı şer‘ unutgıl

Tahkîk-i vesîle-i vusûl et

Taklîd-i şerîat-i Resûl et

Bu ser-defter-i enbiyânın evsâfından bir varakdur ve Server-i asfiyânun gül-zâr-ı eltâfından bir tabakdur

Ey pâdişeh-i serîr-i levlâk

Maksûd-ı vücûd-ı hâk ü eflâk

Olmış eflâk hâk-i râhun

Çekmiş eflâke hâk câhun

Ey râkım-ı nüsha-i meânî

Ma’mûre-i ilm-i dîne bânî

Şâhenşeh-i mesned-i risâlet

Ressâm-ı kavâid-i adâlet

Ey arş-nevâz ü ferş-perver

Defterdâr-ı hisâb-ı mahşer

Ser-defter-i enbiyâ-yı mürsel

Anlara hem âhir ü hem evvel

Ey vâzı‘-ı ıstılâh-ı îmân

Hakdan sebeb-i nüzûl-i Fürkân

Sensen sultân ü gayr haylün

Senden özge senün tufeylün

Ey halvet-i kudse şem‘-i mahfil

Cibrîl teredüdine menzil

Hak emri senünle halka cârî

Kavlünle ol emrün i‘tibârı

Ey kıble-nümâ-yı ehl-i tâat

Gencîne-i gevher-i şefâat

Tâc-ı ser-i arş hâk-i pâyun

Şem‘-i şeb-i Kadr nûr-ı râyun

Ey vâsıta-i nizâm-ı âlem

Dîvân-ı Haka vezîr-i a‘zam

İrfân-ı sıfât u zâta ârif

Keyfiyyet-i kâinâta vâkıf

Ey zâtun içün beşer vücûdı

Âdemde sana melek sücûdı

Yâsin sadef-i dür-i sıfâtun

Tâhâ gül-i bûstân-ı zâtun

Ey mekteb-i dânişe muallim

Mahrûse-i hükm-i şer‘e hâkim

Dergâhuna enbiyâ rücûı

Ta‘zîmüne âsman rükûı

Tahsin sana ey huceste-fercâm

Kim vaz‘ kılup tarîk-ı İslâm

Keyfiyyet-i hâli rûşen etdün

Hayr ü şer işin muayyen etdün

Ahvâl-i evâmir ü nevâhî

Ma‘lûm etdün bize ke-mâhî

Sen bildürdün ki kimdür Allâh

Sensüz kim olurdı andan âgâh

Güm-râhları tarîka saldun

Üftâdelerün elini aldun

Fâş oldı nasîhatün cihâna

Sen koymadun ortada behâne

Ammâ bize yohdur ol saâdet

Kim hıfz-ı tarîkun ola âdet

İhmâl ederüz itâatünde

Taksîr edâ-yı hidmetünde

Her niçe ki hâr ü şerm-sâruz

Bu cürm ile hem ümîd-vâruz

Kim feyz-i avâtıf-ı amîmün

Şad eyleye gönlin ehl-i bîmün