Sevgili Dostum

Döngel yutar gölgeleri - içi piliç taşlığı

çoban çocukların bile aldırmadığı

hatta koyunların koyun yavrularını bile

kaale almadığı

küçük turist sürüleri geçerken

Tarihsel bir seyirmeyle

Ali kayası gerilenir heybetlenir

Kendi

Uzak kendi kemiklerinden

En uzak kendi kemiklerinden

İlgisizlikle boyun boyuna yaşanırken

Tanıması birdenini

Kendi birdenini kalabalığın

En dayanıklı topraklarda o yıllarda

Ne tarihler kırıldı ve olurdu ki

Devasa karınlı mağaralar bile

Yılardı

Kendi birdeniyle bir genç insan çocuğu

Ana - baba kemiğinden evaralarına

hatta caddelere bile aralanarak

Bir kırbaçucu atılımayla

Şamlayıp

Binlerce ince çelik pürçüklü patlamalarla

İşte elleri işte duyguları

Görünce çıplak etini

Kavuşmayan giysileri arasından bir meczubun

Kendi birdeni ve bir insan çocuğu

İçaçıcı ışıklar harlı yaldızlar tutuyor başının üzerinde

bizim evin önünden de geçti

bizimle de gözgöze baktı

Sevgili dostum insan kalabalığımız

Diye sözetti bizlerden

O yüzden

Mümkün olduğunca doğurur

bizde kadınlar