Sunay Akın Şiirleri

Dürüst olalım beyler İlk adım sizden Sökün savaş gemilerinden Can simitlerini

Yaşlı bir devrimci düşürmez hiç ağzından özgürlük kelimesini ve yatmadan önce bir bardak su yerine…

Temiz kalan tek yerdir devrim bütün bir yıl kirlenen duvarda ama görebilmek icin asıldığı çividen indirilmelidir…

Kuru bir ot gibi yaşıyorum gözlerden uzak patika bir yolun kıyısında…

Dünya böylesine güzel olur muydu yine diplomasını çerçeveleyip para kazanma derdine düşseydi Dr. Che…

Çay bardağında Bırakılan dudak payı Kadar bile Uzak kalamam Gözlerine…

Gözyaşları içinde birkaç dakika aradı kürtaj masasından kalkarken takılıp kopan düğmesini

Savaşhaberleriyle dolu renkli gazete sayfalarını katlayıp bir çocuk üstüste kesiyor özene bezene elindeki makas ile…

Kız Kulesi'nin beyaz duvarına Hezarfen'in düşen gölgesi

incitirim korkusuyla yıkarken nasıl da usulca gezdirirdi ellerini teninde annen...

Batmak üzere olan bir gemide panik içindeyken herkes ne de çok sevinir ipleri çözülen…

Şiirden kovduğu uyağın dönüp dolaşıp sonunda mezar taşına konması ne garip:…

Umut dolu tarlakuşları kentin kıyısına hep gece kondu

Andre chenier'nin başı Paris'te göbeği İstanbul'da kesildi

Ne yak Mektubun ucunu, Ne sevgini Sayfalar dolusu Dile getir....…

Odunsuz bir sobanın yanında titreyen çocuğu görse yağmur gözyaşlarını odaya tavanarasındaki delikten…

Bilemiyorum hangi gökdelenin tuğlaları arasındadır elele yürüdüğümüz ve seni ilk kez öptüğüm…

Yalnızca ben bilirim diktatör heykellerine pislemek için göç ettiğini dünyadaki bütün…

Kum taneciği kaçtı diye gözüne emir veren generalin iki dakika daha çok yaşadı insanları…

Bıraktı zeytin dalını beyaz güvercin ansızın bastırınca yağmur umudu kesmişti ki askerler çamur içinde…

İskelenin altına sığınan deniz bırak artık saklanmayı savaş gemileri çoktan geçip…

Ne zaman elektrik verilse bedenimin tek bir hücresine aydınlanıyor yurdumun lambasız bütün evleri

Kamaralarında çıplak kadın resimlerinin asıldığı savaş gemisinden bozma bir jilet her traş oluşumda…

Yurdundan çok uzaklarda ölmüş bir askerin kafatası kendisini bulan çocukların ellerinde hiç bilmediği oyunlara…

Deniz kıyısında bir martıyla konuşurken görüyormuş dostlarım beni sürekli bir kaptanım çünkü kağıt gemilerden…

Yüzümdeki hüznün nedeni dökülmesi değil saçlarımın gün geçtikçe sesini daha az dinlediğimden mahalle berberindeki…

Kimim ben ve sakalından bir tek kılın müzelere giremeyeceğine ağlayan köse bir peygamberden nedir beni…

Biri çıkıp öldürsün beni ve kaza süsü versin cansız bedenime nasıl da sevinirdim ilkokul pencerelerine bayrak asarken…

Ortancasıyım üç kardeşin hiç tatmadığı için acırken ağabeyime kıskanç gözlerle bakarım iki insan sıcaklığı üstünden…

Her kapı eşiğinde çocuk mezarı diye takıldığınız 45 numara ayakkabılarımla içinde etleri çürüyen bir çocuk cesedi taşıdığımı…