Macun

Canımı yakıyor ağacın gölgesi,

çıkarıp suya atıyorum en eski hücremi ve

acımın eseri teni.

Ağaç, çok gülüyor gecenin çıplak ayaklarına,

sarhoşuz hepimiz tavşan dudaklardan ruhlarımıza kadar

hüznü hoşgör; nasılsa yarın pazar.

ellerimiz uyur, biz bedenlerimizi parka götürürüz azar azar.