Elifbamın Yapraklarında Gemilerim, Yelkenli Gemilerim

-asal sayıdır yalnız insan

bir'den ve kendisinden başka

kimselere bölünmez! -

kapaklanmışım kapkara bir neyin üstüne

başımdan aşağı kaynar karanfiller dökülüyor

kendimin elleri bunlar, kendimin gözleri, unutmadım

tavaf ediyor yüzümü

bir eşcinselin lalli ölüsü

tüller serpilmiş gençliğim

bir hicran kını sanki. sahil düşüyor pozum

filmin negatifinde. fotoğrafçı, asıl çocukluğum.

ve bana verdiği ödünç gülümsemeyi bırakıp oraya

bir masalı yazmaya başlıyorum yeniden

kötü üvey anne, iyi prenses

aciz, hasta padişah baba

kurbağalar, balkabakları ve kaf dağı

ne çare! efsun yetmiyor acımı dindirmeye

perikızı inandıramıyor beni hayatın gerçeklerine!

ve ben çıkar çıkmaz

iri bir palyaço burnuna dönüşüyor

hayal kasabası

nerden aktığı belli olmayan bir kan var dudağımda

ve dudağımda nerden gelip konmuşsa bir kuş gözyaşısı!

ağlıyorum, omzuma puhular yerleştirerek

teselli ediyor beni elifbam,

bu akşamüstü ben

hala kimi sevdiğimi ve kimi özlediğimi bilmeden

bir sıkıntıyı ateşe veriyorum

alevlerin leşini kucağımdan yatağıma yatırıyorum sonra,

kalbim

altta hüznün uyuduğu

üstte umudun sabahladığı bir ranza

gibi sürekli gıcırdıyor birinin koynunda.

23.kasım.1989