Kasîde-i Dîger Be-nâm-ı Hvâce-i Sultân Selîm Hân

Hûrşîd öñinde şu’lelenür mâh-ı nev müdâm

Gûyâ ki şem’a karşu görinür kenâr-ı câm

Câm-ı hilâli hep bilece gördiler bu şeb

Halk-ı cihâna kıldı Hudâ rûzeyi harâm

Kibrîtini degürdi şafak nârına hilâl

Tâ kim çerâg-ı mâhı yakup ref’ ola zalâm

Mûy-ı sefîdi halkasını çarh-ı pîre-zen

İsterdi dahı eyleye halk-ı cihâna dâm

Çarh-ı ‘acûze baglanup altunlu çenberin

Bir nev-’arûs gibi ider nâz ile hırâm

Yâ nâhunı görindi felek bir pelengdür

K’olmışdur aña kulle-i kûh-ı cefâ makâm

Yâ defter-i sipihrde re’y-i resîddür

Deyn-i sıyâmı halk edâ itdiler tamâm

Zerrîn devât mâh-ı nev altun kalem şihâb

Erkâmdur nücûm u felek defter-i sıyâm

Behrâm eline hançer alup kasd ider ya hod

A’dâ-yı dîn ü düşmen-i İslâma intikâm

Cirm-i kamer hilâl ile ‘ayn-ı ‘Alî yazar

Îd-i şerîfe irmek içün kadr ü ihtirâm

Nârencdür sarardı güneşden yanı disem

Olurdı bu mülâhaza hem bir hayâl-i hâm

İllâ ki mâh-ı ‘îda bu sözler ba’îddür

Erbâb-ı ‘akl öñinde hakîkat budur kelâm

Peyk-i zamâne zer teberin dûşına alup

İrgürdi Hvâce hidmetine ‘îddan peyâm

Ol fâzıl-ı zamâne lebîb-i habîb-i halk

Ol ‘ârif-i yegâne edîb-i bülend-nâm

Mihr-i sipihr-i mekremet ol kim cenâbına

Gökden hilâl iki bükilüp virür selâm

Devrân içinde aña bu gün mâh-ı nev gibi

Kimdür ki kaddin itmeye vakt-i selâm lâm

Münkâd emr ü nehyine eshâb-ı i’tibâr

Ednâ işaretine zevi’l-ihtirâm râm

Envâr-ı mihri birle münevver cebîn-i subh

Enfâs-ı hulkı birle mu’attar meşâm-ı şâm

Şemşîr-i ihtimâmına nisbet kelîl ü künd

Ger tîg-i Kahramân ola ya hod hüsâm-ı Sâm

Bâzû-yı sa’yı gerden-i maksûda salmadın

Şemşîr-i ‘azmi olmadı hem-hvâbe-i niyâm

Fazlı fezâsı içre bu eflâk-i bî-karâr

Evc-i hevâda yidi mu’allak döner hamâm

Bircîs işigi hâkine olurdı çihre-sây

Olmasa ger cibâh-ı efâzıldan izdihâm

Deryâ-yı ‘ilme dür gibi gavvâs olanlara

Virdi zamâne hidmeti silkinde intizâm

Keff-i yem-i yemîni nem-i cûdın itse feyz

Bârân yirine dürr ü güher yagdurur gamâm

Gün gibi başı göklere irdi şu kimsenüñ

Kim zerre deñlü eyledi şânında ihtimâm

Âyînedür ki sûret-i ikbâli gösterür

Sahn-ı sarây-ı devleti ferşinde her ruhâm

Dehre devâm-ı devletidür gâyetü’1-münâ

Çarha bekâ-yı ‘izzetidür müntehe’l-merâm

Ey Hvâce-i yegâne senüñ âsitânuña

Bâkî kemîne bende geçer kemterîn gulâm

Hâk-i derüñ sücûdın ider bir fütâdedür

Lutf eyle dest-gîri ol itsün biraz kıyâm

Ser-rişte-i murâdı n’ola elde bulsa ol

Habl-i metîn-i ‘ahdüñe kılmışdur i’tisâm

Gerdûn-ı dûna eylemez ol ‘arz-ı ihtiyâc

Tapuñ tururken eyleye mi minnet-i li’âm

Hâtem bu devr içinde geleydi cihâna ger

İtmek dilerdi süfre-i cûduñdan igtinâm

Lutfuñ zülâlin eyle ‘atâ teşne-dillere

Ey menba’-ı mekârim ü ser-çeşme-i kirâm

Hatm oldı söz du’â-yı cemîlün mahallidür

K’ola rahîk-i câm-ı senâ ‘anberîn hıtâm

Dürr-i du’âñı zeyn idelüm tâ ki yaraşa

Sâk-ı mesâk-ı midhata halhâl-i ihtişam

Hemvâre tâ ki edhem-i zerrîn-sitâm-ı çarh

Na’1-i zer ile eyleye bu ‘arsada hırâm

Devrân mutî’ u gerdiş-i gerdûn be-kâm-ı dil

Ecrâm râm devlet ü ikbâl müstedâm