Vuslat

Bir uykuyu cananla beraber uyuyanlar,

Ömrün bütün ikbalini vuslatta duyanlar,

Bir hazzı tükenmez gece sanmakla zamanı,

Görmezler ufuklarda şafak söktüğü anı.

Gördükleri rü'ya,ezeli bahçedir aşka;

Her mevsimi bir yaz ve esen rüzgarı başka,

Bülbülden o eğlencede feryad işitilmez,

Gül solmayı,mehtab azalıp bitmeği bilmez;

Gök kubbesi her lahza bütün gözlere mavi,

Zenginler o cennette fakirlerle müsavi;

Sevdaları hulyalı havuzlarda serinler,

Sonsuz gibi bir fıskiye ahengini dinler.

Bir ruh o derin bahçede bir def'a yaşarsa,

Boynunda onun kolları,koynunda o varsa,

Dalmışsa,onun saçlarının rayihasiyle.

Sevmekteki efsunu duyar her nefesiyle;

Yıldızları boydan boya doğmuş gibi, varlık,

Bir mu'cize halinde,o gözlerdedir artık;

Kanmaz en uzun buseye,öptükçe susuzdur.

Zira susatan zevk o dudaklardaki tuzdur;

İnsan ne yaratmışsa yaratmıştır o tuzdan,

Bir sır gibidir az çok ilah olduğumuzdan.

Onlar ki bu güller tutuşan bahçededirler.

Bir gün, nereden,hangi tesadüfle gelirler?

Aşk onları sevk ettiği günlerde,kaderden,

Rüzgar gibi bir şevk alır oldukları yerden;

Geldikleri yol... Ömrün ışıktan yoludur o:

Alemde bir akşam ne semavi koşudur o!

Dört atlı o gerdune gelirken dolu dizgin,

Sevmiş iki ruh,ufku görürler daha engin.

Simaları gittikçe parıldar bu zaferle,

Gök her tarafından donanır meş'alelerle.

Bir uykuyu cananla beraber uyuyanlar,

Varlıkta bütün zevki o cennette duyanlar,

Dünyayı unutmuş bulunurken o sularda,

-Zalim saat ihmal edilen vakti çalar da-

Bir an uyanırlarsa leziz uykularından,

Baştan başa,her yer kesilir kapkara zindan.

Bir faciadır böyle bir alemde uyanmak,

Günden güne hicranla bunalmış gibi yanmak.

Ey talih! Ölümden de beterdir bu karanlık;

Ey aşk! O gönüller sana mal oldular artık;

Ey vuslat! O aşıkları efsununa ram et!

Ey tatlı ve ulvi gece! Yıllarca devam et!