Necip Fazıl Kısakürek Şiirleri

An oluyor bir garip duyguya varıyorum, Ben bu sefil dünyada acep ne arıyorum?..

Benim bu entipüften şahsıma, tarihte nadir kimseye nasip olmuş efsanevi bir kıymet ve kuvvet bağlayarak edilen hücumların yalnız iki saiki vardır: 1- Herşeyden evvel naçiz şahsımı aşan mukkaddes davaya, yani islamiyete karşı duydukları nefret...…

Bıçaklarım su oldu, boyuna bilenmekten; Bitti benlik madenim her ân törpülenmekten.

Taş merdivenler gibi, aşınmış ayaklardan, Secde yerine çarpa çarpa alnım aşınsa Göklerin kamçısıyla yediğim dayaklardan, Erisem de, tabutum boşmuş gibi taşınsa…

Dünyada her nimeti bıraksam ne çıkar ki? Orda o varken, burda bırakılmaz ne var ki?

Bir nizam ki, eskimez, yıpranmaz, sendelenmez, Mekân onu aşamaz, zaman onu delemez.

Sen ol dersen olur, Nur bize Allah'ım nur!

Şehirlerde tabanım değil, yüreğim yarık: Nur şehrine gidelim, yürü, çilekeş çarık!

O, Allah’ın emriyle Kainat Efendisi; Varlığın Tacı, varlık nurunun ta kendisi...

Adının o bahçeler, her gün anıldığı yer; O bahçeler, yalanın bile yanıldığı yer...

O dem çocuklar gibi sevinçten zıplar mısın? Toprağın altındaki saklanbaçta var mısın?

O kanun ölümsüzlük nizamının hevengi, O kanun doğru, güzel, iyinin tek mihengi...

Hasta olsam, ilâcım, çorbam, sütüm, o kitap... Suda mantarım, gökte; paraşütüm o kitap...

Kim var o nizama ki, Hak yolunda kırbaçlık; Fırın, fikir ekmeği verinceye dek, açlık...

Beri gel, serseri yol! O'nun Ümmetinden ol! Sel sel kümelerle dol! O'nun Ümmetinden ol!…

Yön yön sarılmışım ne yana baksam; Sarılan olur da saran olmaz mı? Kim bu yüzü çizen sanatkâr ressam; Geçip de aynaya, soran olmaz mı?…

Olmaz bil de "olur"u, olur bilde "olmaz"ı; Buluver günü geçmez, pörsümez ve solmazı...

İnsandan murad onlar, ölümü öldürenler; Ötenin ötesinde sonsuz hayat sürenler...

Bir merhamettir yanan, daracık odaların İsli lambalarında, isli lambalarında. Gelip geçen her yüzden gizli bir akis kalmış, Küflü aynalarında, küflü aynalarında.…

Kırıldı oyuncağım, artık bir daha gülmem; Toz olur, toprak olur, duman olurum ölmem!

Razı mısın olmasın kaşı gözü simanın? Hiç bir değeri yoktur,öfkesi yok imanın! 1977

Müjdecim, Kurtarıcım, Efendim, Peygamberim; Sana uymayan ölçü, hayat olsa teperim!

Mezardadır timsali Millete babalığın. Ölmez ölü misali, Ruhu, kalabalığın...

Ölüler bağrıyor mezarlarından; Yolcular, oturun taşlarımızda! Onları deviren biziz toprağa, Biz attık onları böyle ayağa; Sakın atlamayın kenarlarından!…

Kapı kapı bu yolun her kapısı ölümse, Her kapıda ağlayıp son kapıda gülümse!

Garip geldik gideriz, rafa koy evi barkı! Tek, dudaktan dudağa geçsin ölümsüz şarkı...

Bir oda, yerde bir mum, perdeler indirilmiş; Yerde çıplak bir gömlek; korkusundan dirilmiş. Sütbeyaz duvarlarda çivilerin gölgesi Artık ne bir çıtırtı ne de bir ayak sesi… Yatıyor yatağında dimdik, upuzun, ölü;…

Ellerime uzanan dudaktan tepeyim; Allah diyen seni gel ayağından öpeyim!

Duvara, bir titiz örümcek gibi, İnce dertlerimle işledim bir ağ. Ruhum gün boyunca sönecek gibi, Şimdiden ediyor hayata veda.…

Perdeler, hep perdeler... Her yerde, her yerdeler. Pencerede, kapıda, Geçitte, kemerdeler... Perdeler, hep perdeler...…