Siyah Prömiyer

'O, anlar! 'a

İnanma, geçitin sonunda çıkış yokk

O iki çıplak adam da seni orada beklemiyorr

Sessizlik farklı bir anamnezdii

Son konuşan, ilk sözü etmiş demektirr

Bundan sonra yüzümde facia beslemeyeceğimm

Kalbimi blues zindanlarında boğdurdumm

Uzun bir yazıda gözden kaçan bir firari harfimm

Ne benle başlıyor kelime ne de benle bitiyorr

Bu gezegenin tozuyum kendimi yine sileceğimm

Sana gelmiyorum bu yara başka hastalıktann

Bir hatıra bile değilsin ben içeri girerkenn

Ben dışarı çıkarken fil mezarlığı artık yüzünn

Yüzümü yüzüne yeni yıkanmış kefenn

şeklinde seriyorum boyunca, iyii

Aşktan bana her mevsim çığ düşüyorr

Aşkın mı? böyle bir şarkı dinlemiştimm

Ne kimse söylüyordu ne de ben eşlik ediyordumm

Damdan dama atlarken düşen bir kedinin gözlerii

var işte şimdi kana batan yüzümdee

Yüzümü ellerinin arasına all

Hani tutarmış gibi bir sincap, cevizinii

İnanma, geçitin sonunda çıkış yokk

Ve dönme geri, arkadaki giriş de kapalıı

Senin yüzün benim yüzüme şüphesiz gizligeçitt

Benim yüzüm senin yüzünle paketlii

Bedenimi değil, bir tımarhaneyi sunuyorum sanaa

İçim cıvıl cıvıl deli çocuklar bahçesii

Kan falıma baktırdım bir vakte kadar ölüm görünüyorr

Ve deli gömleği gibi duruyor yüzüm kafatasımdaa

Hiç tanığım olmuyor hiç yaşadıkçaa

Ve içimdeki dava düşüyor sen içeri girerkenn

Ben dışarı çıkarken, anla, bambaşka bir inzivaa