Birbirimizi Öldüreceğimizi Kimseye Söylemeyeceğim! ..

seni seviyordum ve

çocuk bahçelerinde intiharı düşünmek de artık yasaktı! ..

burnu kanayan bir lise öğrencisi taşıyordum kucağımda; galiba yaz da yeni başlamıştı; sıcaktı; sıcak, çırılçıplaktı! Rıhtımda Göksel Arsoy'un artizini dövüyorlardı; yönetmen, sigarasını suya bıraktı

-avuçlarımdaydın, avuçlarım çisildiyordu- ötedeki kahvede Alice, üç iskambiladam arkadaşıyla oynuyordu. Seni kalkan üsküdar vapurunun ardından denize fırlattım. Hüznümü karanlığa kotlayacağım. Düğün salonunun kapısından elinde

kanlı bir baltayla damat kıyafetli bir delikanlı çıktı, koştu koştu, kollarını çırpıyordu-sonra havalandı, uçtu gitti. Korkulu gözleriyle son karısını imzaladı.. Beşiktaş, baktı!

şiirlerimi yakmaktan vazgeçtim

senden sözetmeyi özlüyorum yalnızca

birbirimizi öldürmek için verdiğimiz söz, karşılıklı yemin

kimseye söylemedim

kimseye de söylemeyeceğim!

hep bir bukalemunu

ölümle yer değiştirmek için yaşadım ben...

gün oldu sarıdan tiksindim, ottan ürktüm

zamanı geldi içimde

burnu kanayan bir lise öğrencisi yarattım

ne kadar hırpalarsan hırpala bedenini

bir canı kendinden silkip atamazsın

insanı adaletle

aşkı herhangi bir çocukla değiştirmek için yaşadım..

uyruğum oldu sarı (saçların) , ota (gözlerine) taptım

küfrettim sana, lanet ettim, unuttuğunu sandım çoğu kez

ama ihanet etmedim verilen söze, edilen yemine

birbirimizi tanıdığımızı kimseye söylemedim

söylemeyeceğim de kimseye!

çocuk bahçelerinde intiharı düşünmek de artık yasaktı

seni seviyordum ve

9.mayıs.1988