Tüfenk

Çocuk e harfine yaslanmış uyuyordu

sonra saçlarımız kapandı, denklerimiz bağlandı sonra

boyuna ateşler söndü dağlarda

bir yıldız boyuna söndü durdu

çocuk insan seslerine yaslanmış uyuyordu

o zaman ben atlıydım işte

saçlarımda geceler morarırdı

yorgun olamazdım çok uzaklardaydı yurdum çünkü

boyuna tüfenkler doldurmuştum sularım girilmezdi çığlıklardan

canavarlar besliyordum ulu bir askerdim sanki

ve artık çirkinim

uykularımda örümcekler üreyor şimdi

gelmiş geçmiş bütün gölgeleri denedim

ellerim hala pençe gibi

düşler, tüfenkler ve ayaklar

gözlerimi engel oluyor güneş.

(1962)