Karoon

Ne gümüş bir çocukluk ölümün mavi cinleri

uykusunda bıraktığı saçlarındaki yangın

o balçıkla beslenen saçlarındaki yangın

ona doğru uzanınca akşamın kanlı eli

sönmüş ateşlerini öptü tapınağımın

ona cinleri sığındıran ay korkusudur

ne gümüş bir çocukluk ölüler gibi sağlam

ölüler gibi soyunmuş artık korkularından

onu ben ne kadar buldum desem yok olur

çünkü girilmez tarlasına ay kokusundan

ya güneş ya da morluk onu ben yağmurladım

takvimlere kinle baktığı zamansızlık içinde

belki de yumuşak tüylerini öptü akşamın

ya da oğlaklar sığınıyor çiçekliğine.

(1962)