Gül Kokuyorsun

gul kokuyorsun bir de

amansiz, acimasiz kokuyorsun

gittikce daha keskin kokuyorsun, daha yogun

dayanilmaz birsey oluyorsun, biliyorsun

hircin hircin, pembe pembe

ofkeli ofkeli gul

gul kokuyorsun nefes nefese.

gul kokuyorsun, amansiz kokuyorsun

ve aci ve yigit ve nasil gerekiyorsa oyle

sen koktukca dusumde goruyorum onu

dusumde, yani her yerde

yuzu sararmis, titriyor dudaklari

sakaklari ter icinde

tam alninin altinda masmavi iki ates

iki su

iki deniz bazan

bazan iki damla yaz yagmuru

mermerini emerek daglarinin

siirler soyluyor gene

olumunden bu yana yazdigi siirler

kizaraktan birtakim siirlere

buyuk sular buyuk gemileri sever cunku

ve odur ki buyukluk

siir insanin icinden dopdolu bir hayat gibi gecerse

o zaman olunce de siirler yazar insan

olunce de yazdiklarini okutur elbet

ve senin boyle amansiz gul koktugun gibi

yasamanin herbir yerinde.

gul kokuyorsun, amansiz kokuyorsun

bu koku dunyayi tutacak nerdeyse

gul, gul! diye bagiracak cocuklar butun

herkes, hep bir agizdan: gul!

ve herseyin ustune bir gul islenecek

saclarin, alinlarin, goguslerin ustune

yureklerin ustune

bembeyaz kemiklerin

mezarsiz olulerin ustune

kurumus gozyaslarinin

titreyen kirpiklerin ustune

kenetlenmis cenelerin

agarmis dudaklarin

unutulmus cigliklarin ustune

kederlerin, yaslarin, sevinclerin

ve herseyin ustune bir gul islenecek.

bir ruzgar, bir firtina gibi esecek gul

yillarca esecek belki

ve ansizin dunyamizi gorecegiz bir sabah

gorecegiz ki

biz dunyamizi gercekten gormemisiz daha

geceyi, gunduzu, yildizlari

gormemisiz hic

tanismaya komamislar bizi guzelim dunyamizla.

oyleyse dostlar birakin bu yalnizliklari

bu umutsuzluklari birakin kardesler

goreceksiniz nasil

guller guller guller dolusu

nasil gul kokacagiz birlikte

amansiz, acimasiz kokacagiz

dayanilmaz kokacagiz nefes nefese.