Otahı

Yolcuya bekliyerek koşan kadın

en uzakta kalan adaya

kumsaldan başlayan yorgun ağaca

ve şehre alışan yola

otahının beklediği mantar

sarı kırdan sonra

parmaklarıyla sarı çimenden sonra

mor gök gelir güzeldir

bir tek göğsünü

göğsünün tekini ışıtır

ve pembe dağlara

aydınlık göğsü

ve uzağa çağrlan bakışlarıyla

omuzumuzu önden aşar saçları

ve kendine yeten telaşsız saçlarının

dirsekleri yanında yere değen uçları

eli yuvarlak şakağında

bileğinde yumuşak nabzı

ayak altları

doğuverdi ve otahı olduğu evine

tam bir geçmişe

yaslandığı ağaçlara

baka durduğu ağaçlara

dizi dirseği

görülmeyen alnı

ve toprağı dokuyan karnıyla

ve karnıyla beklediği için toprağı

otahı bir adanın ismiyle kadın

manş daha yakın değil

mantar sarı kırdan sonra

otağı martin de bilmiyor

kemikli bir mum heykel gibi

telaşa durmuş duygularıyla

bir şeye bakarken

ya da bakracını

denizden doldururken

kapılarına su döker toprağı yıkarken

yaslanırken vakit geçsin diye bir ağaca

unutur ekmek yaptığını hamurdan bir yolcu açar

otahının beklediği katar

sarı kırdan

uzun sulardan sonra