Ata Belinden Bir Zaman

Ata belinden bir zaman anasına düştü gönül

Hakk’dan bize destur oldu hazineye düştü gönül

Onda beni can eyledi et ü sünük kan eyledi

Dört on günü diyeceğez değirtmeye düştü gönül

Yürür idim ondan pinhan Hakk buyruğu vermez aman

Vatanımdan ayırdılar bu dünyaya düştü gönül

Beni beşige vurdular elim ayağım sardılar

Önden acısın verdiler tuz içine düştü gönül

Günde iki kezçözerler başıma akça dizerler

Ağzıma emcek verdiler nefs kabzına düştü gönül

Bu nesneyi terk eyledim yürümeğe azmeyledim

On iki sünüğ yazarlar elden ele düştü gönül

Oğlan iken sultan kopar kim elin kim yüzün öper

Akıl bana yoldaş oldu sultanlığa düştü gönül

Bu çağ ile sakal biter görenin gül rengi tutar

Güzeller katında biter sev- sevüye düştü gönül

Hayırdan şerri çok sever işlemeğe becid iver

Nefsinin dileğin kovar nefs evine düştü gönül

Kırk beşinde suret döner kara sakala ağ iner

Bakıp heybetin görücek yoldurmağa düştü gönül

Yola gider başaramaz yiğitliğe eli varmaz

Bu nesneleri koyuban yuvanmağa düştü gönül

Oğul aydur bunadı ölmez kız aydur yerinden durmaz

Hiç kendi halinden bilmez haldan hala düştü gönül

Öliceğez şükr edeler çok şüküre erdi gönül

Allah adın zikr ederler çok şüküre erdi gönül

Su getireler yumağa kefen saralar komağa

Ağaç ata bindireler teneşire düştü gönül

Eğer var ise amelin gen olısar sinin senin

Eğer yok ise amelin oddan şarab içti gönül

Yunus anlayıver halin şuna uğrayasar yolun

Bunda elin erer iken hayr işlere düştü gönül