Edebsiz Âdem’in Olmaz Îmânı

Edebsiz Âdem’in olmaz îmânı,

İçinde dopdolu, şekk ü gümânı.

Hayâsız olanın yanına varma,

Kulak tutup işit, işbu beyânı.

Amelsiz uş âlim, bil âlim olmaz,

Ana la’net idin, yoktur ziyânı.

Odur şeytân, ana la’net hemîşe,

Kimin kim da’vâsı var, bî-maânî.

Vîrânîyim, Şâh’a gerçek gulâmım,

O virmiştir, benim ismim Vîrânî.