Ocağımda Tütmez Oldu Tütünüm

Ocağımda tütmez oldu tütünüm

Söndü ateşlerim közüm kalmadı

Ay misali yarım oldu bütünüm

On dörde gelince sözüm kalmadı

Kış havası gibi bulanmadığım

Hayat çeşmesinden sulanmadığım

Muhabbet dağını dolanmadığım

İnişim yokuşum düzüm kalmadı

Gezerim kahrınla her zaman mahzun

Bir saat lütfunla eylesen memnun

Varınca Tanrıya Leyla'dan Mecnun

Demiş Leyla'sında gözüm kalmadı

Yar aklımı aldı gönlüm almadı

İbrahim'i Mevlam nara salmadı

Seyrani aşkından gayrı yanmadı

Ebedi zındanda Yusuf kalmadı