Hüsn ü Aşk' tan (1)

Ey hame eser senin değildir

Ey şeb bu seher senin değildir

Envar-ı füyuz-ı Mürşid-i Rum

Afaka Fürugum etti malum

Kıldı beni tıfl-ı mısra' asa

Doğdum doğalı suhanle ber pa

Ben tıfl idim eylemezdim ülfet

Bulmuştu sözüm temam şöhret

Bi-minnet ü üstad-ı talim

Ser-name-i tab'ım etti tanzim

Allah Allah zihi inayet

Na- baliga hikmet-i belagat

Feyz erdi cenab-ı Mevlevi'den

Aldım nice ders Mesnevi'den

Güya ki o bahr-ı bi gerane

Olmuş hum-ı rengden nişane

Dil hemçü şegaal o bahre düştü

Hem-cinslerim başıma üştü

Tavus-ı behişte eyledim naz

Amma ki yok iktidar- ı pervaz

Boş boşuna ney veş ettim efgan

Ben söyledim oldu şem' giryan

Olmuştu bu sine dik-i hikmet

Ni'met leb-i gayre oldu kısmet

Sinemde ne aşk var ne tabiş

Ebna- yı zemana bir nümayiş

Müjdemden alındı aşinalar

Gitti hepisi deyip dualar

Ben kaldım o söz lebimde kaldı

Keşt-i murat lenger aldı

Canımda ne suziş-i taleb var

Gönlümde ne neşe-i tarab var

Bu resme kalır gidersem eyvah

Tevfikına mazhar ede Allah