Ey Ki Yoktan Bu Cihânı Var Eden Perverdigâr

Ey ki yoktan bu cihânı var eden Perverdigâr

Yeri sâbit gökleri devvâr eden Perverdigâr

Küntü kenzen âyeti vasfında olmuştur nüzûl

Varlığına Künfekân ikrâr eden Perverdigâr

Cümle bu âlemde sen günden dahi zâhir iken

Dilde dâim adını Settâr eden Perverdigâr

Mü’mine mesken kılubdur bâğ-ı cennât-ı nâim

Münkire kâfir makamın nâr eden Perverdigâr

Cümle eşyâlar gözün der hâb ettin giceler

Gökte kevkebler gözün bîdâr eden Perverdigâr

Üşte doğdu ay ü gün hem gölge saldı âleme

Künfekânın sırrını izhâr eden Perverdigâr

Mısr içinde Yûsuf’u bir kul iken sultân edüb

Derd ile Ya’kub’unu bîdâr eden Perverdigâr

Yunus’u deryâ içinde yutturan bir balığa

Âteşi İbrahim’e gülzâr eden Perverdigâr

Bir kulunu zâr edüb hışm ile fin-nâr-ıs-sekar

Bir kulunu mahrem-i esrâr eden Perverdigâr

Yağdıran deryâya gökten âb-ı nîsan yağmurun

Katresinden lü’lü-i şehvâr eden Perverdigâr

Enbiyâlar cem’ine yazdırdı a’lâ mertebe

Mustafâ’yı cümleden Muhtâr eden Perverdigâr

On İki ma’sûm imamı pîş eden kerâmete

Murtezâ’yı Hayder-i Kerrâr eden Perverdigâr

Lûtf ile ahvâline kılgın Hatâyî’nin nazar

Aşk içinde vâlih-i dîdâr eden Perverdigâr