Derman Aradım Derdime

Dermân aradım derdime

Derdim bana dermân imiş

Bürhân aradım aslıma

Aslım bana bürhân imiş

Sağ u solum gözler idim

Dost yüzünü görsem deyû

Ben taşrada arar idim

Ol cân içinde cân imiş

Öyle sanırdım ayrıyam

Dost gayrıdır ben gayrıyam

Benden görüp işiteni

Bildim ki ol cânân imiş

Savm-u salât u hac ile

Sanma ki biter zâhid işin

İnsan-ı kâmil olmağa

Lâzım olan irfân imiş

Kande gelir yolun senin

Ya kande varır menzilin

Nerden gelip gittiğini

Anlamayan hayvân imiş

Mürşid gerektir bildire

Hakk’ı sana hakka’l-yakîn

Mürşîdi olmayanların

Bildikleri gümân imiş

Her mürşîde dil verme

Kim yolunu sarpa uğradır

Mürşîdi kâmil olanın

Gâyet yolu âsân imiş

Anla hemen bir sözdürür

Yokuş değildir düzdürür

Âlem kamu bir yüzdürür

Gören onu hayrân imiş

İşte Niyâzî’nin sözün

Bir nesne örtmez Hak yüzün

Hak’tan âyân bir nesne yok

Gözsüzlere pinhân imiş