Çok Güzel

Durma artık burada uysal âşık!

Aydınlık milinin yatağında.

Bilemiyoruz belki de meşe o ağacın adı,

Anlamıyoruz varolduğumuzu gölgesinde ağırbaşlılığın.

Veda geliyor şimdi, öğretmek için

Sergilenmeyi, uçuşan geriye dönen vakitte.

Kime, kime gönderiyor incelen yapraklarını

güzün, kavisin beyaz yanağıyla?

Bu aklıkta, minarem mavi benim.

Işığım denize kayıyor, bir sayıklama

İzleğiyle, bir zamanlar pay verdiğimiz insanlığa!