Abdülhamid'in Ağzından Bir Nutk-ı Hümayun

Kal’a-i asâr-ı zulme verdim istihkâm-ı tam

Ettim istibdâd ile tarihte ibkâ-yı nam.

Öyle tarsin eyledim, olsa cihan zir ü zeber

Attığım üss-i mezalim haşre dek eyler devam.

Ben o celladım vatanda açtığım her yârenin

İltihabı bir zaman etmez kabul-i iltiyâm.

Nerde Cengiz engizisyon, nerde Haccac u Yezid,

Nerde Timur - Hülagû, nerde ecdâd-ı izam,

Nerdedir Şeddâd u Nemrüd, nerdedir Ad u Semûd,

Her cihetçe zaliman-i dehre ben oldum imam.

Ben ölürsem mülk ü millet bitmeden volkan gibi

Ka’r-ı lâhdimden tüter eflâka düd-i intikam!

Ol kadar ezdim şu miskin milleti ki etmesin

Fasl-ı dâva eylemekçün rûz-ı mahşerde kıyam!