Zehir

Çocukken haftalar bana asırdı;

Derken saat oldu,derken saniye...

İlk düşünce,beni yokluk ısırdı:

Sonum yokluk olsa bu varlık niye?

Yokluk,sen de yoksun,bir var bir yoksun!

İnsanoğlu kendi varından yoksun...

Gelsin beni yokluk akrebi soksun!

Bir zehir ki,hayat özü faniye...