Ben Kafiye Düşünüyorum

Ben kafiye düşünüyorum oysa sevgilim bana

‘Vechimden başka bir şey düşünme’ diyor

Diyor ki ‘Ey benim kafiye düşünenim rahat ol

Benim yanımda en güzel kafiye sensin

Harf ne oluyor ki sen onu düşünesin

Nedir ki harf? Üzüm bağının çitten duvarı

Harfi, sesi, sözü artık birbirine vurup parçalayayım da

Seninle bu üçü olmaksızın konuşayım, ah!

“Bu Mesnevî bir mânâdır yoksa feûlûn, fâilât değil”

Ey ezel padişahı, şu beyitten ve gazelden kurtuldum artık

Müfteilun, müfteilün, müfteilün öldürdü beni

Bir yanıltmacadan ibâret olan kafiyeyi sel aldı

Zaten şairlerin kafalarının harcı kabuktan ibâret kabuktan

Tanrı, şiir için kafiye aramaktan başka bir dert vermediydi bana

Nihayet ondan da kurtardı beni

Şu şiiri al da eski bir şiir gibi yırt gitsin

Mânâlar, zaten harfe, havaya sığmıyor

Ey dil ile söylenen söz

Ben ne vakit senden kurtulacağım da

Mârifet güneşinin nuru ile gerçek Padişah’ı bulacağım,

Dilden de, kıt’adan da, şiirimden de bıktım artık