Karacaoğlan Şiirleri

Ala gözlü benli dilber Düşüp sevdana yanayım Zülfüne bir dokunayım Garbtan eser yel et beni…

Ala gözlü nazlı dilber Halimden haberin var mı Seni eller alıyorlar Zulmünden haberin var mı…

Ala gözlüm, ben bu ilden gidersem, Zülfü perişanım kal, melil melil. Kerem et, aklından çıkarma beni; Ağla göz yaşın sil, melil melil.…

Altın kafes idi benim durağım Dost elinden yaralandı yüreğim Evvel yakın idim şimdi ırağım Felek beni nazlı yârdan ayırdı…

Annacına almış koca Berid'i Farıdı da deli gönlüm farıdı Hazret Nuh'tan beri kimler var idi Nuh'un tufanını bilin mi meşe…

Arab atım koşar koşar Seni seven binler yaşar Gün vurdukça şavkın düşer Açıldıkça döşün gelin…

Arap at üstünde kaldı postumuz Ikrardan döndü mü ola dostumuz Yarın bir gün kara toprak üstümüz Çürüdür hey Benli Suna'm çürüdür…

Arzularım kaldı bir Arap atta Koyma kadir Mevla'm gamda firkatta Düğünde bayramda ağır ziynette Anar m'ola emmi dayı il bizi…

Aşağ'dan yukarı tırmandım geldim Şirindir dillerin eğlendim kaldım Vebalım boynuma işte ben öldüm Ölürsem mezarım göğsüne kaz kömür gözlüm…

Aşağıdan gelen ceren cereni Akça ceyran sana değmeli değil İki elin boğum boğum kınalı Karadır gözleri sürmeli değil…

Aşağıdan Karadeniz iniler Arttı derdim yaralarım yeniler Yarası olan yarasına iniler Sağlar melil melil bilmem nedendir…

Aşağının has evleri Göçeceği çağlar bir gün Kara ardıç kamalağı Sızılaşır dağlar bir gün…

Aşam dedim, karlı dağlar başından Yüce dağlar koç yiğide dag m'olur Ağrır bedenim, sızlar yaralarım Bu yarayı ceken yigit sag m'olur…

Aşk olmayınca bade içilmez İçip içip nazlı yardan geçilmez Açılır çiçekler gönül açılmaz Ne değniyo'n dört yanını tor gibi gibi…

Aşk olmayınca da bade içilmez İçip içip nazlı dosttan geçilmez Açılır çiçekler gönlüm açılmaz Ne değnersin beni tor gibi gibi…

Ataşım yanmadan duman mı tüter Bulutun havaya ağdığı gibi Yarin bahçesinde bülbüller öter Ayın on dördünde doğduğu gibi…

Ataşım yanmadan tütünüm tüter Bulutun havaya ağdığı gibi Yarin bahçesinde bülbüller öter Ayın on dördünde doğduğu gibi…

Kalk gidelim atım harap haneden Kısmetimiz versin Mavlam yaradan Eğri Kol'a varam yedirem atım Gece Eğri Kol'da yatalım atım…

Aydan örnek almış kaşın eğmişsin Kudretten mi ala gözün sürmesi Neden ilikliyon göğsün düğmesin Aşıka bu cefa bu pek zulumdur…

Aydın kazasında Turgut ilinden Aradım evlerin buldum gezerek Sırma karıştırmış sünbül saçına Döküp gider dal boyuna düzerek…

Aynasını almış da başın bağlar Günde üç beş kere zülfünü yağlar Cihanlar elinden bütün zar ağlar Cihanı ataşa yakar bu gelin…

Ayrılığın firkatinde Dağ iniler taş iniler Ah ettikçe şu gözümden Kan dökülür yaş iniler…

Azrail gelmiş de yarim almağa Ya ben kimler ile kalayım kalan Artırdılar fırkatımı zarımı Bağrımı yerlere süreyim kalan…

Bağlandı yollarım, kaldım çaresiz Gayrı dünya bana aralandı, gel Derildi dertlerim, artsız arasız Üst üste dizildi, sıralandı gel…

Baharın geldiğini neden bilelim Bir gül bitmiş yapracığı düzgündür Esen saba zülüfünden tel alır Deli gönlüm bir yörüğe vurgundur…

Baharın olduğu neden bellidir Boz bulanık akar dolu dereler Sen de bencileyin yardan m'ayrıldın Gene yenilendi eski yaralar…

Bana kara diyen dilber Kaşların kara değil mi Yüzümü güldüren gelin Gözlerin kara değil mi…

Civan meni gara dirsen Kaşların kara iymes mi Dal gerdana uruşgan Zülflernin kara iymes mi…

Başı pare pare dumanlı dağlar Bağlama yolumu atım eşkindir Söylemem o yare dokunur bana Yüksek pare pare gönlüm coşkundur…

Karac'oğlan der ki bizi kayıran İki canı birbirinden ayıran Muhannet sofrasında karnın doyuran İki elle zehir yemiş gîb'olur.