Ceyhun Atuf Kansu Şiirleri

Benim bebem anacığım hani, Gül bezlere sardıcağım hani, Akşam yattı sabah baktım Ermişleri, el depmeleri, solucağı hani.…

Denize Karşı insan Karadeniz dediğin deniz değil insan Gelir vurur Akçaabat pazarına. Güneşe bırakılmış balık ağlarıyla…

Emdiniz arılarım elma çiçeklerini, Doldurdunuz bahçenin bütün peteklerini Şimdi, tutun baharın, tutun eteklerini, Gökte vızıldayarak uçun, uçun arılar.…

Sessiz sedasız yaşayan bir ayrık otuydu Orta Anadolu’da Kıtlıktan önce. En küçük bir şeyden coşardı Mesela bir kuş uçmasın Kızılırmak’a doğru…

Yerden alıp o gülü Hangi gülü? Bir topçu neferinin Sakaryalı yaz toprağında Sıcak kan gülü.…

Bu sandıklar.. Bu sandıklar.. Bu sandıklar.. Kadınların kağnıların yağmurunda En güzel ağırlığıdır bağımsızlığın. Hafifler şimdi umut, bir güvercin olur, Geçer yağlı geçidinden namluların.…

Kadınım saçlarını tarar aynada, Benim parmaklarım değmişçesine. Bahçeye çıkıp şarkı söyler içinden Sesinden sesim geçmişçesine.…

Geniş bozkırlar üstünde çocukluğum geçmiştir, Onlar ne sabahlardır, onlar ne gecelerdir. Hangi çiçeğe, hangi ota sorsanız akrabam çıkar, Dostum çıkar, kardeşim çıkar, sevgilim çıkar, Her biri bir yaprak kalbiyle yoluma bakar,…

Bozkırda rastlarım, her adımda yokluğa, hiçliğe, Bizi suya, havaya çeviren değişikliğe, Orada tattım gökyüzünden en derin boşluğu, İçimde, bakarken düşen yıldızların sarhoşluğu, Orada yanık toprakta bir tohum buldum,…

Bense yaşamak istedim geniş bozkırlarda, Yaşamayı ölüme birleştiren tek bir baharda, Esip gider seher yeli, uyuyan güllerin rüzgârı, Düşüncelerim hasad gününde böyle sapsarı, Olmaya yüz tutan kalbimdir dalında kızaran,…

Yildizsiz gök altinda kör gecede İlkel adaletin düzeni Zenginlerden alip fakirlere vermek Alnindan vurmak kötüyü…

Ana, kardeş çocuk bıraktılar geldiler, Yeryüzünden yüz kırk metre aşağıya indiler Bir uğultu duyuluyor, neyleyim neyli Çıkamadılar tam kırk sekiz kişi idiler…

Benim sevincim de bir başka sevinçtir Bir kız kardeşim var salınmış bahçede Duvağını kendi dikmiş bir gecede Adı, diyelim ki badem çiçeğidir…

Çocukluk Aşkı Düşün, düşün ki anne ben daha çok küçüğüm, Ilık ellerimden tut, beraber götür beni, Oyuncakçıda büyük mavi bir gemi gördüm, İşlenmiş, dalgaların köpüğüyle yelkeni.…

Ben bir gün bu dağ köyünde, Görülecek en güzel şeyleri gördüm. Vâdiden geçen demiryolu, Pırıl pırıl parlıyordu, Irmak kıyısında bir istasyon,…

Vatan denizleri! Mavi, zengin kırlar, Rüyamda büyük kadırgalar yüzen, Akdeniz! Bayraklar, ünlü bahadırlar, Bir çiçekli destan havasında gezen.…

"Bana çiçek getirin, dünyanın bütün çiçeklerini buraya getirin! " Köy öğretmeni Şefik Sınığ'ın son sözleri. Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum…

Mavi elişinden bir deniz yaptım Yeşil tekneli bir kayık yüzdürdüm Maviliği öptüm, denizi öptüm Yelkenleri rüzgar rüzgar gezdirdim…

Binlerce yerin var senin öpülesi Binlerce adım gezilesi gözlerin Şifalı otlarından Hippokrates'in Bir eski mağaradan çıktım yoluna…

Derdim nedir bilir misin? Ey garip ibibik kuşu. Söylesem bölüşür müsün, Ey garip ibibik kuşu?…

Bu gecenin güzelliğini kimse söyleyemez Tek tek saydığım yıldızlardan başka Yıldızlar aşkımızın dostları Duydularsa onlar duydular yakından Bir de biz duyduk söylenenleri…

Gül diyorsam,durmadan Bilinçaltı bahçemde bir Ezik gül kaldığından belki Çocukluğumun mayıs dalından Kimbilir?…

Ben dostum vaktiyle bir güney şehrine gittim, Yanımda – sevince öyledir! – dünyanın en güzel kızı vardı, Ama neyleyim ki içimde yine o garip sızı vardı, Sonunda, o güzel günlerimi berbat ettim.…

Kizartma yok, kizartmalar yasak Gözlerinde Rumeli kokusu geyik Salvarinda üç solgun çiçek Bakiyor tek yönlü bir beslenmeden:…

Muhmur dağın başında bir duman, bir duman, Mustafa Kemal'in başında daha bir duman Dağ düşünür gündüz gece başından duman gitmez, Mustafa Kemal düşünür gündüz gece başından duman gitmez, Dağların başında duman eksik olmaz,…

Haziran ağaçlarının oralarda Çocukların derisi yanmakta Güneşli şapkalar altında Orada ceviz ağaçları altında…

Tam bana g√∂re bu hava Bekliyorum kar yańüacak Bulutlar indi inecek Bekliyorum yollar kapanacak Kurt s√ľr√ľleri derin ormanlardan…

Ben bir kayayım, bir kaya Vadilerin açtığı dağ yollarında Rüzgarlar, sert rüzgarlar, acı rüzgarlar Yıpranmam ne yönden esseniz de Yağmurları gelen geçen mevsimlerin…

Ben,gamlı,donuk kış güneşi, Çıplak dallarda,sessiz dinleniyordum. Köyleri,yolları,dağı taşı Isıtıyor,avutuyordum.…

Eksiklerim çoktur benim Ben temiz bir dal değilim Hep karanlık bir köşem var Bilirim Tanrım bilirim.…