Der Medâyih-i Kâdî-i Şâm Müftî-zâde-i Sâhib-ihtişâm

Bâga reşk itse revâ ravza-i firdevs-i berîn

Şol kadar zînet ü fer virdi yine Ferverdîn

İrişür bâd-ı seherden nefehât-ı cennât

Mevsim-i Ürdibihişt irdi bihişt oldı zemîn

Demidür lâle yaka bezm-i bahâra meş’al

Gonca-i zanbak ola nergise şem’-i bâlîn

Görinür sahn-ı çemenden yine şâh-ı nergis

Âsmândan nitekim hey’et-i ‘ıkd-ı Pervîn

Bâguñ evrâk-ı bahar u katerât-ı şeb-nem

Dâmenin eyledi pür-sim ü zer ü dürr-i semîn

Nergis-i bâga nazar kıl ne dimekdür bu kim

Câm-ı zerrîn ile ‘ayş eyleye bir hâk-nişîn

Sâhil-i bahr-i ‘Adendür meger etrâf-ı çemen

Dest-i mihr anuñ içün oldı bu gün gevher-çîn

Goncaveş bâg-ı belâda nice bir hâsıl ola

Girih-i hâtır u teşvîş-i dil ü çîn-i cebîn

Bâga ‘azm eyle yüri turma ki sahn-ı gülşen

Cân-fezâdur niteki meclis-i mahdûm-ı güzîn

Hâsıl-ı ‘ömr-i girân-mâye-i Şeyhü’l-islâm

Pertev-i lutf-ı Hudâ nûr-ı hüdâ revnak-ı dîn

Menba’-ı mekremet ü lutf Mehemmed Çelebi

Vâhib-i fazl u ‘atâ sâhib-i ‘izz ü temkîn

Bâg-ı kadrinde anuñ sahn-ı sipihr ü encüm

Bir çemendür ki dökilmiş aña berg-i nesrîn

Kef-i kân hâsiyetinden görüp ihsân nic’olur

Yirlere geçdi hayâdan utanup genc-i defîn

Def’-i Ye’cûc-ı gama işigidür sedd-i sedîd

Men’-i ceyş-i eleme dergehidür hışn-ı hasîn

Nisbet olınsa eger fazlına zannum bu kim

Menzil-i vehmdedür mu’tekad-ı ehl-i yakîn

Defter-i devletine mihver-i eflâk kalem

Hâtem-i kadrine bu günbed-i firûze nigîn

Kabza-i kudretine kavs kemân-ı Rüstem

Nâvek-i re’yine per şeh-per-i Cibrîl-i emîn

Meclis-i ‘işretine bâde şafak bâdiye çarh

Nukl encüm meh ü hûrşîd iki câm-ı zerrîn

Goncaveş tab’ pes-i perde-i ‘uzletde seher

Sakin olmışdı ser-efgende vü dil-teng ü gamîn

Mülhim-i gayb göñül âyinesin karşu tutup

Eyledi tûti-i câna bu kelâmı telkîn

Ruhuña beñzer idi âyine olsa rengîn

Öykünürdi lebüñe la’l olaydı şîrîn

Secde kıldı göricek mâh kaşuñ mihrâbın

Bilmeyen şöyle hayâl eyledi kim ola cebîn

Kime kîn itdi yine çîni var ebrûlaruñuñ

Olmış ol çeşm-i gazâlânelerüñ âhû-yı Çîn

Dil-i âşüfte-sıfat cevr ile pâ-mâl itme

Hindû-yı halka be-gûşuñdur o zülf-i miskîn

Hûn-ı dil sanma görinenleri müjgânumda

Dîde gülzâr-ı ‘izâruñdan olupdur gül-çîn

Ebr-i nîsân gibi bu kilk-i güher-bârına

Eyledi gûş-ı cihânı sadef-i dürr-i semîn

Gerden-i dehre yine silk-i cevâhir takdum

Riştedür ma’ni-i bârîk ü güher lafz-ı güzîn

Serverâ şi’r degül nutk-ı Mesîhâdur bu

Tutalum gayrılar eş’ârı ola sihr-i mübîn

Ne ‘aceb ger ola bu nazm-ı revân rûh-efzâ

Ki senüñ midhat-i cân-perverüñe oldı karîn

Hâsıl ey kân-ı kerem irdi bu gün ol dem kim

Eser-i ‘âtıfet ü lutf zuhûr ide hemîn

Lâyık-ı devlet ü şâyeste-i ikbâl oldur

Kalmaya Bâkî-i bî-çâre melûl ü gamgîn

Söz tamâm oldı niyâz eyleyelüm dergâha

İşidüp diye feleklerde melekler âmîn

Nitekim mâşıta-i dehr ‘arûs-ı çemenüñ

Çihresin eyleye ârâyiş-i zib ü tezyîn

Lutf tab ‘ehline ola nitekim hâlet-bahş

Çihre-i dil-ber ü şi’r-i ter ü âvâz-ı hazîn

Hûr-sîmâlar ile şöyle pür olsun haremüñ

Görüp îmâna gele anı sanem-hâne-i Çîn

Şöyle eş’âr-ı güher-bâr okına aduña kim

Cân u dilden ide Hassân aña yüz bin tahsîn

Andelîbân-ı hoş-elhân-ı gülistân-ı senâ

İdeler medhüñ ile hoş nagamât-ı rengîn