Kurtalan Treni'ne Gazel

kurtalan treni'nde unutulan bir kız çocuğu

yıllardan kimbilir dokuz yüz kırk üç müdür

sürdürür ömrü boyunca başladığı yolculuğu

kurtalan treni'ni sanki rüyasında görmüştür

kederli bir yağmur içinde bütün camları buğulu

yolcuları bakışarak bir vehameti bölüşür

gece rampalarında yalnız bir devin soluğu

uyku bastırmıştır cıgaralar söndürülmüştür

sessiz bir öfkeyle büyür dışarda simsiyah doğu

içkiye dalmış bir subay yok bir kadınla öpüşür

karısı süheylâ mı hâlâ okşayıp durduğu

çünkü beykoz'da bırakmış siirt'te hayat müşküldür

vagon penceresinden ayın gözlerinde doğduğu

o kız çocuğu sabaha karşı gizlice üşümüştür

dudakları masmavi dağ istasyonlarının soğuğu

ıslak bir gazetede tobruk nihayet düşmüştür

haydarpaşa'dan beri her yolcunun okuduğu

niğde'de elma sarılmıştır üstüne çay dökülmüştür

nedir tren düdüklerinin çığlık çığlığa sorduğu

bir şehri terk ederken susmak bu kadar güç müdür

kadere dönüştüren nedir sıradan bir yolculuğu

yıllardan attilâ ilhan dokuz yüz kırk üç müdür

hani kurtalan treni'nde o kızın unutulduğu

yoksa bütün unutulanlar zaten ölmüş müdür