Hüzzam

beykoz'da bir balkonda alıngan bir ud buldular

ay buluta giriyor yıldızlarla doldu sular

ağaçlar mehtabı dağıtıyorlardı unutuldular

ölmekle sevmek hiç yakınlaşmamışlardı bu kadar

infilâk edebilirler dudak dudağa bir dokunsalar

ay buluta giriyor yıldızlarla doldu sular

uzak boğaz'daki udun gittikçe hüzzam dalgınlığı

gecikmiş duygu depremlerinin usulca kımıldandığı

insanların ömürleri boyunca bilmeden yaşadığı

en büyük sevgi ölmek midir içlerisıra taşıdığı

sevgiliden sevgiliye aktarıp asla anlayamadığı

boğucu sevgi kementleri balta gibi tutkular

sevenler el koyar sevdiğine kısaca yok olmaktır

sevdanda kendini kaybetmek sevdiğinde bulmaktır

ne o gerçektir ne sen aşk büyük bir avunmaktır

ne kadar görkemliyse o kadar hüsrana uğratır

en iyisi bu belâya hiç tutulmamaktır

o ağır yalnızlardır ki bu sayede kurtuldular