Dost Diye Diye

Ben gönlümü kul eyledim ehli irfana

Kamil insana

Dost elinden çekmem eli gitmem yabana

Durdum divana

Dost diye diye

Düştüm mürşit kemendine sardım özümü

Verdim özümü

Mürşit bana ayna oldu gördüm özümü

Serdim özümü

Dost diye diye

Tutuştu gönlüm elinden sönmez bir daha

Dönmez bir daha

Dosttan başka gerek mi var bir kıblegaha

Girdin dergaha

Dost diye diye

Oturmuş gerçek erenler sohbette sazda

Demde niyazda

İçirdi deminden saki bize birazda

Gönlüm avazda

Dost diye diye

Daimi'yim her an arar gözlerim seni

Özlerim seni

Alır gönül köşesine gizlerim seni

İzlerim seni

Dost diye diye