Bildin Mi Azizim Neye Yanarım

Bildin mi azizim neye yanarım

Doğru konuşmayan dile acırım

Babam olsa dahi sevmem kınarım

Kendini bilmeyen kula acırım

Hak’tan korkmayanın sohbetinden kaç

Kanaatsız doymaz her dem gözü aç

Dünya bir bahçedir insan bir ağaç

Meyvesi olmayan dala acırım

Gel söyletme bu Hüdai şaşığı

Aşık olan elbet arar maşuğu

Körlerin önünde yakman ışığı

Ceryana, ampule, pile acırım