Asaf Halet Çelebi Şiirleri

adımı unuttum adı olmayan yerlerde ne in ne cin ne benî âdem…

bir adım attığım yerde ne vardı ki gitmemle kayboldu her adımımda…

gövdesinden kopmamış kelle yukarı bakıyor ağaçta düşüncesi var gibi gövdesinden kopmuş kelle hiçbir yere bakmıyor…

bana aynada bir suret göründü benden başkası bilmem memleket-i çinden midir ya maçinden mi…

kendi göklerimden indim kendi duvarlarıma konduğum duvarlar yıkılsın bahtiyâaar…

sümüklüböcek yuvasına kaç akmamüstüdür şimdi kocakarı maşayla kovalar seni kıvılcımlar sıçrar ve ateşin üstündeki boru devrilir…

üsküdarda üsküpüler dokusa gerek kumrular camları parıldıyor…

seni rüyalarımda buldum ve çok beğendiğim için oradan çıkmak istemedim şimdi derinlikte ve genişlikteyiz…

deniz kenarına inen çingenelerim sulara içmeden bakarlar o sular tuzludur balıklar içer…

bir çam vardı önünde doğduğum odanın çöpten yapraklarında güneşi rüzgârla sallayıp…

çocukluk arkadaşım petit-poucet yamyam devin kilerindedir küçük kızkardeşi ormanda ağlıyor tin tin eder kabâcik beni bırakıp giden babâcık…

Odalarda oturdum Odaları kapladım Sokaklara .......... ..........

her şey güneşi seviyor hattâ denizler bile denizlerde nefes alan sen bile ve biz güneşi değil ışığını seven insanlarız…

iki taşı birbirine vurup acayip âleminden çıkardın ağzı var dili yok halayıklarımı…

harpût kulaklarını sarkıt eski korkutlar çıkıyor karanlıklardan bacadan düşen…

vurma kazmayı ferhâaad he'nin iki gözü iki çesme âaahhh…

pencereden giren mehtap bu evde hırsız var mehtapta pencerede oturmuş beni görüyorum…

ibrahim içimdeki putları devir elindeki baltayla kırılan putların yerine yenilerini koyan kim…

dünyalar kuruldu dünyalarda şehirler kuruldu ve birden kendimi bir şehirde buldum sokaklarda yürüyen…

yeşil yapraklar yeşil havuz yeşil yaprakların düştüğü havuz koyu yeşil…

yeryüzünde olmuşlar kafaları kafama benziyor elleri ayakları var benim de var…

Annemin dili, Babamın dili, İstanbul'umun dili, İstanbullumun dili. İstanbul'umun efendisi,…

oyluk kemiğimi çıkarıp kendime bir kadıncık yaptım ve bir şamar vurup rafa oturttum…

billûr sarayında çengi dilârâ bahçede bin kaplumbağa ve inci ile donanmış fil gidince açıldı kapılar…

tavan arasına kaçan çocuk erik ağacından görünen göğü düşünür akşamın acısı içine çökünce uyur…

evlôim ni i vasilîya tu patrôs bütün resimler bizi gözetliyor tahtalardan…

kargacık burgacık yazılar yazılar dolu kitaplar kitaplar dolu yazılar…

Etli dudakların var yiyecek beni, korkuyorum pitekantropum dişim…

Vakit geldi kunâla dünyayı göreli çok oldu tam kırk yılda seni buldum kunâla bu can tenden geçmeden bu dünyadan göçmeden…

her sabah nafakamı getirir bir kuş nereye kaçayım o kuşun elinden kuyulara saklansam…