Yasemin Ay

Daha pek yavru, pek küçükken ben,

Büyük annem tutardı alnımdan,

“-Bana bak, böyle güzelim! ” derdi.

Sonra yeni parlayan aya bakar,

Tasalı dudağı bir ağlama saklar,

Göğün seslenişini dinlerdi.

Ey hayatımda her doğan derdi

Bir duygusal ışığa dönüştüren,

Bu duasıydı eski bir ruhun

Sis ve karanlıkta gizli geleceğe.

Görünmeyeni saklayan gece, geleceğin sırrı,

Temiz gözünde hasta bir çocuğun

Gizli tanın ışıklarından dilek,

Bir sevecen avutma alacak,

O karanlık ve suskun yıkıntılara

Doğacak belki bir gün ışığı.

Böyle her yeni ayı seyretti,

O soluk göz ki şimdi topraktan

Seyreder başka bir yasemin ayı,

Ben ki hayal kurmanın efsanesinden

Hep hayatımda bir dilek taşıdım,

O solan temiz ve tasalı şiiri

Hep o geçmişle duymak isterdim,

Gözünün büyü dolu susuşunda.

Gel bu akşamın gümüş sessizliğinde

Bu sedeften aya karşı senin

Bir yeşil öpücük saklayan gözünün

Göreyim cennetinde geleceğimi.

Sadeleştiren/Çeviren: Asım Bezirci