Sürûd-ı Emel

-Yine gülerken

Güldün; şeb-i şi’rimde bütün şi’r ü emeller

Pür-hande, pür-aheng ü pür-âvâz döküldü;

Mehtâb ü ziyâ, fecr ü şafak, nûr döküldü

Reyyân-ı emel, mest-i hafâ... şûh u münevver...

Güldün; şafak-ı şi’rime altınlı ziyâlar

Bir ufk-ı ezelden gülerek şimdi saçıldı;

Güldün güzelim, rûhuma handân ü müzehher

Gül-hande-i tâbân-ı lebin şimdi saçıldı...

Güldün; gülerek, güldü bütün şi’r ü hayâlim

Güldükçe, hayâtım gülecek hep ebediyyen

Hüznüm yine senden bana, mâtem yine senden!

Her lem’a-i aşkın bana her nûra bedeldir

Her hande-i nûrun bana bir şi’r-i emeldir;

Bir şi’r-i emelsin bana ey şi’r-i hayâlim! ...